Wikia


Arado Ar 196
Ar196.jpg

Arado Ar196 A-7

Type verkenningsvliegtuig met druivers
Land van herkomst Duitsland
Bouwfirma Arado Flugzeugwerke
Ontwerp Walter Blume
Productie (eerste vlucht / In gebruik / in dienst) 1937 / 1938 / 1938-1944
Gebruiker(s) Kriegsmarine, luchtmacht van Bulgarije, Finse en Roemeense luchtmacht.
Specificatie (Arado Ar 196 A-6)

Afmetingen (lengte / spanwijdte / hoogte / vleugeloppervlak) 11 m. / 12,4 m. / 4,45 m. / 28,4 m².
Gewicht (leeg / max. startgewicht) 2990 kg. / 3720 kg.
Motor(en) BMW 132K 9-cilinder radiaalmotor van 706 kW (947 pk)
Prestaties (snelheid / plafond / bereik) 311 km/u / 7010 m. / 1080 km.
Bewapening 1x 7.92-mm MG 15 machinegeweer, 1x 7.92-mm MG 17 machinegeweer, 2x 20-mm MG FF kanonnen, 2x 50 kg. bommen.
Bemanning 2
Gebouwd 541
Gebruik (Landen) Duitsland, Finland, Bulgarije. buitgemaakt: Rusland, Noorwegen

In de herfst van 1936 publiceerde het Technische Amt 5technische afdeling) van het Reichsluftfahrministerium (Rijksministerie van Luchtvaart) een specificatie voor een watervliegtuig dat met een katapult kon worden afgeschoten, om de Heinkel He 50's te vervangen, die toen dienst deden bij de Bordfliegerstaffeln, de eenheden van de Luftwaffe die de Kriegsmarine moesten voorzien van verkenningsvliegtuigen voor haar slagschepen en andere oppervlakte vaartuigen. Er werd gevraagd om een tweezits toestel met één of twee drijvers, dat moest worden aangedreven door één motor uit de 597/671 kW (800/900 pk) klasse en de Focke-Wulf Fw 62 tweedekker en de Arado Ar 196 eendekker werden uit de ingezonden voorstellen voor verdere ontwikkeling geselecteerd.

De Arado Ar 196 was geheel van metaal gebouwd, haar vierkante rompframe van stalen buizen werd tot een ovale vorm gemaakt door het gebruik van ijzeren mallen en langsverstijvers. De bekleding aan de voorkant was van metaal en aan de achterkant van doek. De vleugels hadden twee liggers en waren bekleed met metaal, aan de achterrand konden zij scharnieren, zodat zij langs de zijkant van de romp konden worden opgevouwen, als de buitenste drijversteunen aan de drijverkant waren losgemaakt. In elke drijver was een brandstoftank van 300 liter ingebouwd. In de zomer van 1937 werden op de Erprobungsstelle Travemünde van elk ontwerp twee prototypes geëvalueerd, maar de duidelijke superioriteit van de modernere Arado schakelde al snel de concurrent van Focke-Wulf uit. Er werden vier prototypes besteld van de Ar 196, uitgerust met een 656 kW (880 pk) BMW 132. De stermotor, de eerste twee (zoals in Travemünde uitgetest) met twee drijvers en aangeduid als de Arado Ar 196A, en de derde en vierde waren uitgevoerd met een enkele centrale drijver met twee hulpdrijvers onder de vleugeltips en werden aangeduid als de Arado Ar 196B.

Het vierde prototype was het eerste toestel dat werd voorzien van wapens, en wel twee in de vleugel gemonteerde 20-mm MG FF kanonnen plus één 7.92-mm MG 17 machinegeweer aan de stuurboordzijde vooraan in de romp. Het vijfde prototype, weer een Ar 196B, werd van een sterkere 708 kW (950 pk) BMW 132K motor voorzien met een driebladige propeller met verstelbare spoed in plaats van de tweebladige propeller die in slechts twee standen kon worden versteld en die op de eerste vier toestellen was aangebracht.

Een vergelijkende studie van de hydrodynamische kwaliteiten van de verschillende drijveruitvoering werd door de Aerodynamische Versuchsanstalt te Göttingen uitgevoerd, en ook te Travemünde. Hoewel het niet duidelijk was welke van de beide uitvoeringen beter was, gaf men toch de voorkeur aan de uitvoering met twee drijvers en er werd een voorproduktie-serie van 10 exemplaren van de Arado Ar 196A-O besteld.

De totale produktie van de Ar 196 ging ver over de 500 exemplaren heen, inclusief de toestellen die in 1942 en 1943 gebouwd werden door de Société Nationale de Constructions Aéronautiques in St. Nazaire, Frankrijk, en door Fokker in Amsterdam van april tot augustus 1943. De allereerste afleveringen aan de Luftwaffe waren bestemd vor de Bordfliegerstaffeln 1./196 en 5./196, met Wilhelmshaven en Kiel-Holtenau als thuisbasis, beide onder bevel van de Kriegsmarine. Het eerste schip dat de haar toegewezen Arado Ar 196A-1 mee naar de zee nam was het vestzakslagschip Admiral Graf Spee, dat in december 1939 bij Montevideo tot zinken werd gebracht, nadat het in de monding van de Rio Plata ontdekt was door een Britse kruiser- smaldeel onder bevel van Comodore Henry Harwood.

Dit type toestel werd ook veelvuldig ingezet voor kustpatrouillewerkzaamheden, en een spectaculair succes uit het begin van de oorlog was het opbrengen van de Britse onderzeeboot HMS Seal door twee Arado Ar 196A-2's van het 1 Staffel/Küstenfliegergruppe 706, met Aalborg in Denemarken als thuisbasis. Omdat het schip beschadigd was door een mijn en niet in staat om te duiken, gaf de bemanning zich over, nadat de Arado's een aanval met bommen en kanonvuur had uitgevoerd. De Ar 196 deed in de meeste grote gevechtsgebieden dienst (de Atlantische Oceaan, de Noordzee, de Baltische Zee, in het oosten van de Middellandse Zee, de Adriatische, de Egeïsche en de Zwarte Zee). Ook was dit toestel in gebruik bij het No.161 Kust Squadron van de Bulgaarse Luchtmacht en bij het No. 101 e, het No. 102d Kust Squadron van de Roemeense Luchtmacht.

VariantenEdit

  • Ar 196A-O: Pre-produktieversie van 10 stuks voorzien van bomrekken en slechts één MG 15 machinegeweer aan de achterkant van de cockpit.
  • Ar 196A-1: 20 exemplaren met kleine wijzigingen, gebouwd in 1939 en operationeel ingezet vanaf grotere oorlogsschepen, zoals de schepen van de Deutschland klasse, en de Hipper klasse. Een exemplaar van de Admiral Hipper werd veroverd in Noorwegen en later onderzocht door het 'Marine Aircraft Establishment', Helensburgh in 1940.
  • Ar 196A-2: Bestemd voor kustpatrouillesn de bewapening was uitgebreid met twee MG FF kanonnen van 20-mm in de vleugels en een in het voorste deel van de romp geplaatst MG 17 machinegeweer van 7.92-mm.
  • Ar 196A-3: Versie met een versterkte constuctie, een radioinstallatie en een driebladige propeller met verstelbare spoed, deze versie werd ook door SNCA en Fokker gebouwd.
  • Ar 196A-4: Katapultversie van de Ar 196A-3, waarvan er 24 besteld werden ter vervanging van de A-1's bij de Bordfliegerstaffeln.
  • Ar 196A-5: Laatste produktieversie met een verbeterde radioinstallatie aan boord en een MG 81Z installatie (twee 7.92-mm MG 81 machinegeweren) in het achterste deel van de cockpit, het laatste van de 91 toestellen werd in augustus 1944 door Fokker gebouwd.
  • Ar 196B-0: Pre-produktieserie van de uitvoering met één enkele hoofddrijver en twee hulpdrijvers, afgeleverd in 1940-1941 voor operationele evaluatie.
  • Ar 196C: Project voor een aërodynamisch verbeterde versie, maar dit werd in 1941 geannuleerd.
  • Arado E 380: Studie van een verbeterde Ar 196C, met betere bepantsering en bewapening, uitgerust met een Argus As-411 motor, enkel op papier.

LinksEdit

Ad blocker interference detected!


Wikia is a free-to-use site that makes money from advertising. We have a modified experience for viewers using ad blockers

Wikia is not accessible if you’ve made further modifications. Remove the custom ad blocker rule(s) and the page will load as expected.

Around Wikia's network

Random Wiki