Wikia



3 in RP 60 pdr Loading On Typhoon.jpg

60 ponds raketten worden onder de vleugels van een Hawker Typhoon bevestigd.

Britse raketten hadden hun vaste brandstof in een gietijzeren buis en werden uitgevoerd met tal van koppen en ontstekingen. De raketbody had een diameter van 7,62 cm (3 inch). De gegoten pijp had aan het uiteinde vier platte vlakken die een kruisvormige staart vormden. Aan twee uitsteeksels werd de raket vanaf de lanceerrail in het vliegtuig afgeschoten. Aan het voorste uiteinde was de 25 ponds (11,34 kg) pantserdoorborende kop geschroefd. In de pijp, die het grootste gedeelte van de raket uitmaakte, bevond zich de vaste brandstof. De raket werd elektrisch afgevuurd, op een zodanig wijze dat - hoewel de uitlaat aan het open uiteinde bevond - de ontsteking aan de voorzijde begon. Dit systeem was nodig om ervoor te zorgen dat de balans van de raket niet verstoord werd als de lading gebruikt werd. Betonkoppen werden gebruikt voor training.

TestwerkzaamhedenEdit

Het grootste gedeelte van het jaar 1942 stond in het teken van experimentele werkzaamheden. De raket werd getest onder de vleugels van de nieuwe Hawker Typhoon. Het was echter de Hawker Hurricane die voor de eerste keer operationeel met de raket zou vliegen. Dit was toen toestellen van No.184 Squadron de eerste operationele raketaanvallen van het Fighter Command uitvoerden. Helaas hadden de lange rails die nodig waren voor het lanceren grote nadelige gevolgen voor de vliegprestaties. Daarbij was het alleen in een zeer steile duikvlucht mogelijk om de raketten goed te richten, vanwege de scherpe neergang in hun baan. Het richten gebeurde met het standaard Mk IIG reflectorvizier, dat echter niet bleek te voldoen.

Deze Britse innovatie was niet geliefd onder de piloten, omdat het de vliegprestaties zo nadelig beïnvloedde. De piloten hadden sterk de neiging om zo gauw mogelijk van hun raketten af te raken, ongeacht het doel of het type kop waarmee de raket was uitgerust.

60 ponds raketEdit

Na 1943 werd de raket met een 60 ponds (27,2 kg) brisantkop standaard. Het basisconcept vertoonde veel gelijkenis met dat van het 25-ponds pantserdoorborende projectiel. Later in de oorlog werden ook fragmentatieraketten van vergelijkbaar gewicht geïntroduceerd. Tegen die tijd was de aflevermethode waarmee het doel optimaal vernietigd werd, verbeterd. Hierbij moest een formatie gevormd worden, ondertussen maastal bestaande uit Typhoons, die naderden vanaf een hoogte tussen ruwweg 2000 en 3000 meter. Het voorste toestel maakte dan de eerste duik met een hoek van ongeveer 40 graden, om het doel te markeren. Vervolgens maakte het tweede toestel een duikvlucht met dezelfde hoek bij een snelheid van bijna 650 km/u, of met 30 graden bij een snelheid van ruim 600 km/u. Op een hoogte van niet meer dan 150 meter en een afstand van 500 meter verwijderd van het doel, volgde dan het complete salvo. De kracht hiervan stond ongeveer gelijk aan het boordvuur van de hoofdbatterij van een destroyer. Na het afvuren van de raketten trok de piloot scherp op en draaide af. De piloot had slechts vijf seconden de tijd voordat de scherven van de exploderende raketten een serieus gevaar voor het lancerende vliegtuig vormden. Helaas bleek ongeveer een kwart van alle raketten niet te ontploffen, vooral in de begindagen. Ook had men de neiging de raketten niet ver genoeg te schieten en werd de val van de baan vaak niet nauwkeurig genoeg ingeschat.

Nieuwe lanceerrailsEdit

Voor het einde van de Tweede Wereldoorlog werden de 'nullengte' raketrails geïntroduceerd. Deze hadden beduidend minder nadelige invloeden op de vliegprestaties. In sommige gevallen moest de positie van de meegevoerde raketten aangepast worden. Een lading van vier raketten onder elke vleugel was nu niet langer meer naast elkaar geplaatst, maar, zoals bij de Mk 7, in twee verticale paren. Een variatie hierop vormde de Mk 6 installatie voor de Bristol Beaufighter. Hier zaten de vier raketten rond een centrale stroomlijnkap van waar ze afgeschoten konden worden.

Doorontwikkelingen van de basis 60-ponds raket waren het 180-ponds projectiel met drie brandstofbuizen en de Admonitor met zeven motoren in een grote huls en zes vinnen aan de achterzijde. Deze raket had een 250-ponds kop.

GebruikEdit

De raketten werden op de volgende vliegtuigen gebruikt: Boeing Flying Fortress, Bristol Beaufighter, Consolidated B- 24 Liberator, de Havilland Mosquito, Hawker Hurricane, Hawker Typhoon, Vickers Wellington, Fairey Firefly, Fairey Swordfish, Grumman Avenger.

In 1945 werden sommige Shermans uitgerust met twee rails aan weerszijden van de toren, voor twee 60-ponds raketten. Deze werden gebruikt tijdens het oversteken van de Rijn op tanks van de 1st Coldstream Guards. De tanks werden "Sherman Tulips" genoemd. De raketten waren niet accuraat als ze van een tank werden afgevuurd.

De raketten werden ook gebruikt op Landing Craft Rocket, beter bekend als de Landing Craft Tank (Rocket) tijdens kustlandingen, ze hadden 1000 laceerrails en 5000 raketten aan boord wat gelijk was aan de vuurkracht van 80 lichte kruisers of 200 destroyers.

LinksEdit

Specificatie: RP-3 raket.
Type: Vanuit vliegtuigen afgevuurde lucht-grondraket
Lengte: 1,4 m.
Aandrijving: 5 kg Cordite, elektrische ontsteking.
Snelheid: 480 m/sec.
Bereik: 1600 m.
Gewicht: 21 kg (met een 11 kg AP kop).
Lading: 60 ponds HE/SAP (semi-armour piercing) ; 60 ponds HE/GP (holle lading) ; 18 ponds HE ; 25 ponds AP ; 25 ponds A/S (anti-duikboot) ; 60 ponds, en 12 ponds voor training.

Ad blocker interference detected!


Wikia is a free-to-use site that makes money from advertising. We have a modified experience for viewers using ad blockers

Wikia is not accessible if you’ve made further modifications. Remove the custom ad blocker rule(s) and the page will load as expected.

Around Wikia's network

Random Wiki