Wikia


French Navy Dassault Super Etendard Lofting-2.jpg

De Super Etendard werd alom bekend tijdens de Falkland Oorlog, waar het zijn vuurdoop kreeg.

Begin jaren zeventig kreeg de Franse marine behoefte aan honderd nieuwe aanvalsvliegtuigen die vanaf vliegdekschepen konden opereren. Hiervoor was aanvankelijk de aanschaf van de marineversie van de SEPECAT Jaguar M gepland. Maar in 1973 kreeg Dassault-Breguet een contract voor de bouw van zestig exemplaren, die een doorontwikkeling zouden zijn van de Etendard IV. Deze opgewaardeerde Super Etendard ('Super Standaard') zou een 49,03 kN SNECMA Atar 8K-50 turbojet krijgen.

Het frame was in 90% gelijk aan dat van de Dassault Etendard IV. Een nieuw vleugelprofiel en opnieuw ontworpen kleppen zorgden ervoor dat het toestel vanaf vliegdekschepen kon opereren, ondanks het feit dat de Super Etendard in gewicht was toegenomen.

Grotere capaciteitEdit

Teneinde de antischip- en lucht-lucht capaciteiten te vergroten, kreeg de Super Etendard ook een nieuw ETNA navigatie/aanvalssysteem en een Agave monopulse zoek- en vuurleidingsradar. Andere toevoegingen waren een SKN602 navigatiesysteem, een Crouzet luchtdatacomputer (met bijbehorend Crouzet 97 navigatie display- en bewapeningssysteem) en een HUD (Head-Up Display). Een intrekbare bijtanksonde werd voor de cockpit aangebracht.

Drie Etendard IVM (Marine) casco's werden geconverteerd als prototypes. Deze vlogen vanaf 29 oktober 1974. De productie van 71 Super Etendards werd vanaf die tijd gestart en de eerste hiervan vloog op 24 november 1977. Het nieuwe type begon vanaf juni 1978 de Etendard IV's en enkele Vought F8 Crusader onderscheppingstoestellen te vervangen.

Falkland heldEdit

Toen in april 1982 de Falkland oorlog van start ging, had Argentinië (de enige exportklant van het Super Etendard toestel) de eerste vijf van veertien toestellen ontvangen. Deze toestellen waren besteld om het 2a Escuadrilla uit te rusten, tezamen met vijf Aérospatiale AM39 Exocet antischeepsraketten. De Super Etendards maakten hun operationele debuut op 4 mei 1982, waarbij ze de HMS Sheffield voor de kust van de Falkland eilanden tot zinken wisten te brengen. Op 25 mei volgde de vernietiging van het bevoorradingsschip Atlantic Conveyor. Het Argentijnse squadron zelf leed geen verliezen. In oktober 1983 leasde de Iraakse luchtmacht vijf Super Etendards en kocht een substantieel aantal AM39 raketten. Deze werden met groot succes ingezet tegen Iraanse tankers in de Iran-Irak oorlog. Een van de vliegtuigen ging verloren bij een ongeluk.

Halverwege de jaren tachtig werd een upgradeprogramma gepland, waardoor het bereik en de antischip-aanvalscapaciteiten verbeterd zouden moeten worden. Van de bijna zestig Super Etendards van de Aéronavale waren eerder zo'n 53 toestellen al aangepast om de stand-off kernraket tegen schepen af te vuren.

De grootste veranderingen van dit programma waren de modernisering van de avionica, een gereviseerde cockpit met nieuwe instrumenten en HOTAS (Hands On Throttle And Stick). Ook was een nieuwe Anemone radar met track-while-scan faciliteiten, lucht-grond afstandsbepaling, zoekfuncties en grondkaarten toegevoegd. Verder was de HUD verbeterd met tv- en infraroodbeelden. De toestellen kregen voorts een Sherloc radarwaarschuwingsontvanger, een VCN65 display voor elektronische tegenmaatregelen, een Barem verstoringspod, een moderner navigatiesysteem, een wapen- en luchtdatacomputer met meer vermogen en nachtzichtapparatuur. De wijzigingen aan het frame gecombineerd met de voortdurende systeemopwaarderingen, zullen ervoor zorgen dat het dienstleven van de Super Etendard tot ongeveer 2011 zou doorlopen.

Het prototype van de gemoderniseerde Super Etendard Modernisé maakte zijn eerste vlucht op 5 oktober 1990. Dassault paste nog twee toestellen aan voor de operationele ontwikkeling.

Nadat Flottille 14F in juli 1991 ontbonden werd - hangende de eventuele heruitrusting waardoor het de eerste Dassault Rafale M eenheid van de Aéronavale zou worden - gingen hun Super Etendards over naar Escadrille 59S in Hyères. Hiermee werden de laatste elf IVP (Photographie) fotoverkenners vervangen. De Super Etendards werden op de basis in Hyères gebruikt voor de operationele training van Franse marinepiloten, nadat ze hun dek- landingstraining hadden gevolgd in aérospatiale Zéphir vliegtuigen. De Flottilles 11F en 17F bestonden in 2004 uit de laatste eerstelijns Super Etendard squadrons van de Aéronavale. Bij deze squadrons werd gevlogen met de Modernisé toestellen totdat deze vervangen werden door de Dassault Rafale M's.

Specificatie: Super Etendard
Type: Aanvalsvliegtuig voor vliegdekschepen.
Bouwfirma: Dassault-Breguet
Eerste vlucht: Oktober 1974.
In productie: 1977-1983.
In dienst: 1978-
Afmetingen: Lengte: 14,31 m ; Spanwijdte: 9,6 m ; Hoogte: 3,86 m ;Vleugeloppervlak: 28,4 m².
Gewicht: Leeg:6500 kg ; Max. startgewicht: 12.000 kg.
Motor(en): Een 49,05 kN SNECMA Atar 8K-50 turbojet motor
Prestaties: Max. snelheid (zeeniveau): 1380 km/u ; Max. klimsnelheid (zeeniveau): 6000 m/min ; Plafond: 13.700 m ; Bereik met afwerpbare tanks: 850 km.
Bewapening: 2x 30mm DEFA 552 kanonnen ; max. 2100 kg aan afwerpbare wapenlading.
Bemanning: 1
Gebruiker(s): Frankrijk, Argentinië, Irak.

Ad blocker interference detected!


Wikia is a free-to-use site that makes money from advertising. We have a modified experience for viewers using ad blockers

Wikia is not accessible if you’ve made further modifications. Remove the custom ad blocker rule(s) and the page will load as expected.

Around Wikia's network

Random Wiki