Wikia


Sbd-5 douglas dauntless.jpg

De Douglas SBD Dauntless opereerde voornamelijk boven de Stille Oceaan, maar enkele werden ingezet in het Atlantische Oceaangebied. Ze opereerden vanaf de USS Ranger tijdens Operatie Torch.

Het prototype van de tweezits SBD Dauntless vliegdekduikbommenwerper werd rechtstreeks ontwikkeld uit de Northrop BT-1 (de Northorp Corporation was overgenomen door Douglas), en was in feite een sterk aangepaste uitvoering van de productieversie van de BT-1. Orders voor 57 SBD-1 en 87 SBD-2 toestellen werden in april 1939 geplaatst; de eerste werden geleverd aan bommenwerper- en verkenner/bommenwerpersquadrons van het US Marine Corps, en de laatste aan verkennings- en bommenwerpersquadrons van de US Navy.

Gereed voor inzetEdit

De SBD-3, met twee extra 12,7-mm machinegeweren in de neus, zelfdichtende brandstoftanks en de R-1820-52-motor, verscheen in maart 1941. Tegen de tijd van de aanval op Pearl Harbor van dat jaar waren er reeds 584 SBD-3's geleverd. In 1942 werden er zo'n 780 SBD-4 toestellen geproduceerd (met een 24-volt elektrisch systeem, maar verder identiek aan de SBD-3; ze werden gebouwd in El Segundo, Californië); in 1941-42 werden er ook fotoverkenningstypes gebouwd (de SBD-1P, SBD-2P en SBD-3P). Een nieuwe Douglas fabriek in Tulsa, Oklahoma bouwde 2409 SBD-5 toestellen met R-1820-60 motoren van 895 kW (1200 pk), en daarna nog eens 451 SBD-6 toestellen met -66 motoren.

LandmachtversieEdit

Aan de USAAF werden 168 SBD-3A, 170 SBD-4 en 615 SBD-5 toestellen geleverd, onder de respectievelijke aanduiding A-24, A-24A en A24B, waarmee de productie van Douglas het totaal van 5936 SBD's bereikte. Ze waren een van Amerika's belangrijkste wapens in de oorlog in de Stille Oceaan en brachten een groter tonnage aan Japanse schepen tot zinken dan welk ander vliegtuig ook. Ze speelden ook een sleutelrol in de grote slagen bij Midway, de Koraal Zee en bij de Solomon-eilanden.

VariantenEdit

  • XBT-2: Prototype met een romp van de Northorp BT-1, verder gemoderniseerd als de XSBD-1.
  • SBD-1: Marine Corps versie met zelfdichtende tanks.
  • SBD-1P: Verkenningsversie.
  • SBD-2: Navy versie met meer brandstofcapaciteit, andere bewapening en geen zelfdichtende tanks.
  • SBD-2P: Verkenningsversie.
  • SBD-3: Versie met zwaardere bepantsering, zelfdichtende tanks en vier machinegeweren.
  • SBD-4: Versie met een 12-volt elektrisch systeem.
  • SBD-4P: Verkenningsversie.
  • SBD-5: De meest gebouwde versie.
  • SBD-6: Laatste versie met een zwaardere motor.
  • A-24 Banshee (SBD-3A): USAAF versie van de SBD-3 zonder vanghaak voor vliegdekschepen.
  • A-24A Banshee (SBD-4A): USAAF versie van de SBD-4.
  • A-24B Banshee (SBD-5A): USAAF versie van de SBD-5.
Specificatie: Douglas SBD Dauntless
Type: Verkenner: Duikbommenwerper.
Bouwfirma: Douglas Aircraft Company.
Ontwerper: Ed Heinemann.
Eerste vlucht: Mei 1940.
In dienst: 1940 - 1959.
In productie: 1940 - 1944.
Afmetingen: Lengte: 10,06 m ; Spanwijdte: 12,65 m ; Hoogte: 3,94 m ; Vleugeloppervlak: 30,19 m².
Gewicht: Leeg: 3028 kg ; Max. startgewicht: 4924 kg.
Motor(en): 1x Wright R-1820-60 stermotor van 895 kW (1200 pk).
Prestaties: Snelheid: 394 km/u ; Aanvangsklimsnelheid: 363 m/min ; Plafond: 7407 m ; Bereik: 1770 km.
Bewapening: 2x vaste voorwaarts vurende 12,7-mm machinegeweren en twee richtbare 7,62-mm machinegeweren in de achterste cockpit ; 726 kg aan bommen onder de romp en twee bommen van 147 kg onder de vleugels.
Bemanning: 2.
Gebruiker(s): Amerika, Chili, Frankrijk, Mexico, Marokko, Nieuw-Zeeland, Groot-Brittannië.

Ad blocker interference detected!


Wikia is a free-to-use site that makes money from advertising. We have a modified experience for viewers using ad blockers

Wikia is not accessible if you’ve made further modifications. Remove the custom ad blocker rule(s) and the page will load as expected.

Around Wikia's network

Random Wiki