Wikia


Canberra

Deze Canberra PR.Mk 9 is afgewerkt in de hennepkleur die karakteristiek voor het toestel was in de jaren tachtig.

De Canberra B.Mk 2 bommenwerper was bij Bomber Command de opvolger van zwaargewichten als de Avro Lincoln en de Boeing B-29 Washington, maar het toestel werd wijd en zijd - en niet ten onrechte - aangeduid als de 'Jet Mosquito'. De Canberra leverde ongekende prestaties. Hij vloog hoger en sneller dan straaljagers uit die tijd en was bovendien wendbaarder dan de meeste jagers. Het toestel had een enorm potentieel en dito veelzijdigheid, en er werd dan ook meteen nagedacht over nieuwe rollen.

De meest in het oog springende daarvan was die van fotoverkenner, en een klein aantal B.Mk 2 toestellen werd dan ook haastig aangepast voor zeer geheime fotomissies achter het IJzeren Gordijn. Sommige toestellen werden uitgerust met schuin gerichte lange-afstandscamera's van de CIA. Zelfs voordat de productieversie van de B.Mk 2 operationeel werd, was de ontwikkeling van een speciale verkenningsversie al ver gevorderd.

Canberra PR.Mk 3Edit

De basisversie van de B.Mk 2 werd het uitgangspunt voor een speciale verkenningsversie, de Canberra PR.Mk 3. Deze had de 'droge' vleugels en motoren van de B.Mk 2 en een enigszins gewijzigde romp. Het lange bommenruim was vervangen door een hulpbrandstoftank (voor) en een ruim voor lichtfakkels (achter). De romp was voor de brandstoftank en de buik van het toestel met 36 cm verlengd om plaats te bieden aan het nieuwe cameraruim, waarin verschillende oblique-camera's (schuin geplaatst) konden worden geïnstalleerd. Achter het fazkkelruim werden verticaal geplaatste camera's meegevoerd in wat bij de gewone bommenwerpers het achterste ruim voor uitrustingsstukken was.

Het prototype van de PR.Mk 3 maakte op 19maart 1950 zijn eerste vlucht. Het eerste productieexemplaar volgde op 31 juli 1952. Al met al werden 35 PR.Mk 3's gebouwd, die vanaf 1953 bij No. 540 Squadron en later bij No. 82 Squadron te RAF Wyton werden ingedeeld.

De PR.Mk 3 had met zijn extra brandstoftank het grootste vliegbereik van alle vroege Canberra's. Hij werd gebruikt voor ettelijke recordpogingen, waaronder de luchtrace van Engeland naar Nieuw-Zeeland in 1953.

Canberra PR.Mk 7Edit

De tweede generatie Canberra bommenwerper, de B.Mk 6, had integrale brandstoftanks in de vleugels en sterkere Avon Mk 109 motoren. Dit toestel vormde de basis voor de Canberra PR.Mk 7. Het prototype van de PR.Mk 7 vloog voor het eerst op 28 oktober 1953 en leverde betere prestaties dan de B.Mk 6. De 74 PR.Mk 7's volgden de PR.Mk 3's op, die op hun beurt naar No. 231 OCU gingen voor trainingstaken en naar No. 69 Squadron. (later omgedoopt tot No. 39 Squadron) in West-Duitsland en naar het eiland Malta. Het verkenningselement van No. 231 OCU werd afgesplitst en werd No. 237 OCU, maar die situatie duurde niet lang. De laatste PR.Mk 3's bleven tot 1969 vliegen bij No. 231 OCU, toen de PR.Mk 7 strijdmacht werd ontbonden. Tijdens het toppunt van de Canberra verkenningsoperaties was de PR.Mk 7 ingedeeld bij verkenningssquadrons in het Verre Oosten (No. 81), nabije Oosten (Nos 13 en 39) en RAF Germany (Nos 17, 31 en 80). PR.Mk 7's werden ingezet ter ondersteuning van de Engels-Franse Suezkanaal-operaties en in Malakka, Kenia (de Mau Mau opstand) en diverse andere koloniale wespennesten. De PR.Mk 7 bleef in de voorste linies dienen met No. 13 Squadron (te Wyton) tot december 1981. Vier exemplaren begonnen daarna echter aan een lange carrière als kalibratie- en doelsleeptoestel, eerst bij No. 100 Squadron en later bij No. 39 Squadron, tot ze pas in 1998 van de sterkte werden afgevoerd.

De laatste verkennings-Canberra was de Canberra PR.Mk 9, die was geschikt was gemaakt voor grote hoogtes en was uitgerust met Avon Mk 206 motoren en een groter vleugeloppervlak doordat de spanwijdte en de diamater binnen de motoren vergroot waren. Het prototype, dat door Napier gebouwd was, had nog de romp van de PR.Mk 7 en vloog voor het eerst op 8 juli 1955. De productieversie van de PR.Mk 9 werd gebouwd door Shorts en had een B(I).Mk 8 neus met een hogere cockpit achter het navigatorstation. De jagerachtige cockpitkap zat asymmetrisch aan de bakboordzijde op de romp. DezeB(I).Mk 8 neus werd alleen op de eerste PR.Mk 9 geïnstalleerd. De latere versies hadden een verbeterde neus met een cockpitkap die op de normale manier openklapte voor de vlieger. Voor de navigator kon de hele neus worden opengeklapt. De voormalige deur, aan de zijkant geplaatste kaartentafel en voorover gebogen positie voor de bommenrichter van de B(I).Mk 8 werden verder achterwege gelaten.

PR.Mk 9 voor grote hoogtesEdit

De PR.Mk 9 haalde een hoogte van meer dan 18.300 m en bleef tot 1982 in de voorste linies operationeel. Over zijn carrière werden maar weinig uitspraken gedaan, maar aangenomen wordt dat er heel wat gevoelige missies zijn gevlogen om 'over het IJzeren Gordijn te kijken'. Ook moet er 'over het Bamboegordijn' in Guatemala gekeken zijn met behulp van door de Amerikanen geleverde LOROP camera's. Er doen hardnekkige geruchten de ronde dat de Canberra PR.Mk 9 foto's heeft gemaakt voor Operatie Motorman in Noord-Ierland en dat het type tijdens de Falkland-Oorlog actief is geweest, wellicht vanaf bases in Chili. Sindsdien is één eenheid, No. 39 (1 PRU) Squadron, operationeel gebleven, voornamelijk voor terreinonderzoek. Het toestel heeft nog steeds een aantal moderne kwaliteiten en is nog ingezet tijdens Operatie Iraqi Freedom. Het volledige verhaal van de PR.Mk 9 is nog steeds niet helemaal verteld, maar het type heeft op grote schaal nieuwe sensorapparatuur gekregen, waaronder hypermoderne EO-sensors en een hoogwaardige LOROP-installatie. De PR.Mk 9 zal dan ook tot ver in de 21e eeuw operationeel blijven.

VariantenEdit

* Mk1 was ontworpen als English Electric A1 door W. Petter. Een 2-zits middelzware straalbommenwerper geschikt voor operaties op grote hoogte met een nog te ontwikkelen radar richtsysteem. 4 protoypes werden gebouwd waarvan 1 met Rolls Royce Nene en de anderen met Rolls Royce Avon motoren.

* Canberra B Mk2. Een toestel met 3 bemanningsleden en nog een visueel bomrichtsysteem. Het radar richtsysteem was in die tijd nog onbetrouwbaar. Er werden 2 prototypes gebouwd met RR Avon 101 motoren. Bij de productie kreeg het toestel in januari 1951 officieel de naam Canberra. De toestellen werden geleverd door de firma’s English Electric, Avro, Handley Page en Short Brothers. De Mk2 werd in mei 1951 operationeel bij 101 Squadron op RAF Binbrook. Totaal zijn er 416 geleverd.

* Canberra PR Mk3. De 2-zits fotoverkenner versie met een iets verlengde romp om de vooruitgerichte camera onder te brengen. Uitgerust met 1 F49 verticale en 6 F52 romdom geplaatste camera’s. Werd bij 540 Sqn op RAF Benson operationeel in december 1952; daarna bij 58 en 82 Sqn. Totaal 35 PR Mk3’s afgeleverd.

* Canberra T Mk4. De trainingversie. Instructeur en vlieger in opleiding zaten op schietstoelen onder de ‘bubbel’ en de navigator op de schietstoel er achter. De T.4 had geen glazen neus en werd operationeel in 1953 bij 231 Operational Conversion Unit op RAF Bassingbourne. Totaal 66 afgeleverd.

* Canberra B Mk5. Een doelmarkeerder variant met RR Avon 109’s. Dit toestel maakte een record brekende dubbele oversteek van de Atlantische oceaan op 26 augustus 1952. De doelmarkeerder werd echter nooit geproduceerd en werd in 1954 tot prototype van de BI8 omgebouwd.

* Canberra B Mk6. Een tactische 3 zits bommenwerper met het nieuwe Blue Shadow radar richtsysteem en opvolger voor de B2. De B6 had sterkere Avon 109 motoren. De eerste operationele toestellen werden in juni 1954 operationeel bij 101 Sqn op RAF Binbrook. Totaal zijn 97 Canberra B6s werden geleverd door English Electric en Short Brothers.

* Canberra BI Mk6. Een interim interdictie/bommenwerper variant met 3 bemannigsleden en met RR Avon 109’s. Dit toestel was de tijdelijke Interdictie versie tijdens de ontwikkeling van de BI8. De BI6 kon worden uitgerust met een module van 4 20mm kanonnen en met hardppoints onder de vleugels voor het uitvoeren van bombardementen. De 22 geleverde BI6 toetellen waren alleen bestemd voor 213 Sqn van 2nd Tactical Airforce RAF Germany en waren operationeel vanaf juli 1953.

* Canberra PR Mk7. De 2 zits fotoverkenner versie van de B6. De aandrijving was middels RR Avon 109’s. Het toestel werd initieel geleverd aan 542 Sqn op RAF Wyton en werd vanaf 1954 de ruggengraat van de RAF fotoverkenners. Er zijn totaal 74 stuks van deze versie afgeleverd.

* Canberra BI Mk8. De 2 zits nacht interdictor/tactische bommenwerper. De eerste vlucht werd gemaakt in 1954. Alleen de vlieger beschikte over een schietstoel. De BI8 kon worden uitgerust met een module van 4 20mm kanonnen en had hardppoints onder de vleugels voor het uitvoeren van bombardementen. Het toestel was speciaal ontworpen voor het afwerpen van een tactische atoombom vanuit het interne bommenruim. Het werd in 1956 operationeel bij 88 Sqn op RAF Wildenrath. Totaal zijn 82 interdictors geleverd.

* Canberra PR Mk9. Fotoverkenner 2 zits versie speciaal voor operaties op grote hoogte en daarom voorzien van krachtiger bediening, een langere vleugel en een grote staartsectie. De aandrijving van deze krachtigste Canberra verliep met RR Avon 206 motoren. Totaal werden er 23 toestellen gebouwd die in 1960 operationeel werden bij 58 Sqn op RAF Wyton en tot in 2006 operationeel bleven bij 39 Sqn op RAF Marham.

* Canberra U Mk10. Een van de totaal 17 uit de B2 omgebouwde radiobestuurde doelvliegtuigen. De toestellen werden gebouwd voor het fungeren als doelvliegtuigen op de Australische weaponrange in Woomera. Later werden er nog 6 stuks bijbesteld voor de RN.

* Canberra T Mk11/19. Een B.2 configuratie met een speciale neus radome voor het nieuwe Airborne Interception Radar and Pilot's Attack Sight System (AIRPASS). Er werden 9 geleverd; allen aan 85 Sqn. Later werden de AIRPASS radars verwijderd maar de neus radome werd intact gelatin. Deze Canberras werden aangeduid als T.19.

* Canberra B Mk15/16. Aangepaste B6 voor lowlevel grondaanvallen. Dit toestel had ongeleide raketten onder de vleugels en was hoofdzakelijk bestemd voor de Akrotiri Strike Wing op Cyprus. Er werden 38 toestelen naar B.15 standaard omgebouwd De B.16 was iets verschillend; vanwege de plaatsing van het Blue Shadow richtsysteem verviel hierdoor een van de schietstoelen. De B.15s van 32 en 73 Sqn werden aangepast om Nord AS.30 lucht -grond raketten af te vuren. Er zijn 19 B6’s omgebouwd tot B16’s.

* Canberra T Mk17. Omgebouwde B2 versie voor de elektronische oorlogvoering. Dit type werd alleen gebruikt door het gemengde 360 Sqn waarbij zowel personeel van de luchtmacht als de marine was ingedeeld. De ECM/ECW apparatuur was ondergebracht in de speciale neusconfiguratie en in het bommenruim. Hiervan zijn 22 toestellen gebouwd.

* Canberra TT.Mk18. Een uit de B2 omgebouwde doelsleep versie. Voorzien van pylons met doelsleep installaties en van gele en zwarte strepen ter herkenning. In totaal werden er 23 omgebouwd.

* Canberra T Mk22. Aangepaste verkenner PR.7 versie speciaal voor de Royal Navy die werd gebruikt voor de radartraining van de Blackburn Buccaneer met zijn Blue Parrot radarsysteem. Totaal 7 stuks gebouwd en operationeel geweest van 1973-1985 tot uitgefasering.

Specificatie: Canberra PR.Mk 9
Type: Lange-afstands verkenningsvliegtuig.
Bouwfirma: English Electric.
Eerste vlucht: 13 mei 1949.
In dienst: 25 mei 1951.
Uit dienst: Rond 2006(?).
Afmetingen: Lengte: 20,32 m ; Spanwijdte: 22,3 m ; Hoogte: 4,75 m ; Vleugeloppervlak: 297,08 m².
Motor(en): 2x Rolls-Royce Avon Mk 206 turbojets van 50,03 kN.
Prestaties: Max. snelheid: 901 km/u op 12.190 m ; Klimsnelheid: 3658 m/min. ; Plafond: meer dan 18.300 m ; Bereik: 8159 m.
Gewicht: Max. geladen gewicht: 26.082 kg.
Gebruiker(s): Argentië, Australië, Chili, Ecuador, Ethiopië, Frankrijk, Duitsland, Indië, Nieuw-Zeeland, Peru, Rhodesië, Zuid-Afrika, Zweden, Groot-Brittannië.

Ad blocker interference detected!


Wikia is a free-to-use site that makes money from advertising. We have a modified experience for viewers using ad blockers

Wikia is not accessible if you’ve made further modifications. Remove the custom ad blocker rule(s) and the page will load as expected.

Around Wikia's network

Random Wiki