Wikia


800px-Fairey Flycatcher.jpg

Een Flycatcher is net gestart van de HMS Eagle.

In 1922 vaardigde het Air Ministry Specificatie 6/22 uit, die een eenpersoons marinejager voor vliegdekschepen behelste ter vervanging van de Nieuport Nightjar. Het nieuwe toestel moest kunnen worden gebouwd in een versie met wielen, met drijvers en als amfibie, en de motor moest een Bristol Jupiter of Armstrong Siddeley Jaguar zijn. Er werden twee ontwerpen geselecteerd: de Fairey Flycatcher (die Flycatcher I ging heten vanaf de komst van de Flycatcher II) en de Parnall Plover. Van elk werden drie prototypes besteld. Parnall bouwde later tien productie-exemplaren van de Plover. Het toestel zag er veel geacanceerder uit dan de hoekige Flycatcher, maar voldeed in alle opzichten minder goed, en werd al na een jaar van de sterkte afgevoerd.

Het eerste prototype van de Flycatcher I, met de Jaguar II motor van 298 kW (400 pk), maakte zijn eerste vlucht op 28 november 1922 als landvliegtuig, en werd later voor de RAF vliegshow van 1923 uitgerust met de even sterke Jupiter IV motor. Het tweede prototype werd eveneens van de Jaguar II motor voorzien, maar had drijvers. Het maakte in mei 1923 zijn eerste vlucht vanaf Hamble. Het derde prototype was een amfibie. Zoals de meeste toestellen van Fairey had de Flycatcher I een mechanisme om de stand van de wielen te wijzigen. Daardoor had hij extreem goede korte-baan-eigenschappen en kon op vliegdekschepen landen zonder vangkabels te hoeven gebruiken. Een ander voordeel het gebruik op vliegdekken was de zeer korte spanwijdte, waardoor het toestel in vliegtuigliften paste zonder dat de vleugels opgeklapt moesten worden.

Flycatcher in dienstEdit

De eerste eenheid die met de productieversie werd uitgerust, was in 1923 No.402 Flight van de Fleet Air Arm. Daarna verving de Flycatcher steeds meer oudere types op alle vliegdekschepen. Ook werd het toestel geïnstalleerd op de katapulten van sommige grote schepen. De totale productie beliep inclusief de drie prtotypes 196 stuks. De Flycatcher I bleef tot 1934 in dienst. In dat jaar werden de laatste exemplaren, watervliegtuigen van No.406 Flight van het East Indies Squadron, vervangen door de Hawker Osprey. De Flycatcher was een plomp en hoekig toestel, maar was zeer populair onder de vliegers. Hij reageerde zeer direct op zijn besturing en was bijzonder robuust, ondanks zijn traditionele bouw van hout en metaal met linnenbekleding. Zelfs vertikale duikvluchten met wijdopen gas waren mogelijk. Ook met drijvers was het toestel volledig geschikt voor aerobatics. De Flycatcher I werd niet verkocht aan het buitenland, en er zijn geen exemplaren van bewaard gebleven. Wél is er een vliegende replica op ware grootte gebouwd, zij het met een ander soort motor. De Flycatcher II was een prototype uit 1926 met een Jaguar motor van een volledig ander soort marinejager. Later werd een Bristol Mercury motor geïnstalleerd, maar tegen die tijd gaf het Air Ministry de voorkeur aan vloeistofgekoelde V-motoren voor jagers. Daarmee kwam de ontwikkeling van de Flycatcher II tot stilstand. Het toestel werd in mei 1929 afgeschreven na een motorstoring en een crash.

VariantenEdit

  • Eerste prototype: Met een Jaguar II motor, geschikt voor landingen op land en op schepen, Arrestor klauwen op het landingsgestel tussen de wielen, later uitgerust met een Bristol Jupiter motor. (N163).
  • Tweede prototype: Watervliegtuig met twee drijvers en een Jaguar II motor. (N164).
  • Derde prototype: Amfibie versie met wielen in de drijvers met een Bristol Jupiter motor. (N165).
  • Flycather MK I: Een-persoons gevechtsvliegtuig voor de Royal Navy. Eerste produktiemodel met een Jaguar III of IV motor, later uitgerust met hydraulische remmen op de wielen.
  • Flycatcher MK II: Prototype van de MK I opvolger, het geheel metalen vliegtuig maakte zijn eerste vlucht in oktober 1926. Hij moest concureren met de Gloster Gnatsnapper, Hawker Hop, Armstrong Whitworth Starling en Vickers Type 123 / 141. Het bouwen werd later stopgezet, geen productie.

LinksEdit

Specificatie: Fairey Flycather
Type: Vliegdekschipjager en watervliegtuig
Bouwfirma: Fairey.
eerste vlucht: November 1922
In productie: 1923 - 1926
Afmetingen: Lengte:7,01 m ; Breedte:8,84 m ; Hoogte:3,66 m ; Vleugeloppervlak:26,76 m²
Gewicht: Leeg:924 kg ; Maximaal startgewicht:1372 kg.
Motor(en): Een Armstrong Siddeley Jaguar III of IV stermotor van 398 kW (400 pk).
Prestaties: Maximumsnelheid:216 km/u ; Klimvermogen:332 m/min ; Plafond:5790 m ; Bereik:500 km.
Bewapening: Twee Vickers vast voorwaarts vurende 7,7-mm in de zijkanten van de neus ; Maximaal 4 bommen van 20 pond (9 kg) onder de ondervleugel.
Aantal gebouwd: 196.
Gebruiker(s): Groot-Brittannië, Argentinië.

Ad blocker interference detected!


Wikia is a free-to-use site that makes money from advertising. We have a modified experience for viewers using ad blockers

Wikia is not accessible if you’ve made further modifications. Remove the custom ad blocker rule(s) and the page will load as expected.

Around Wikia's network

Random Wiki