Wikia


Fouga Magister.jpg

Deze Belgische Fouga Magister wordt gebruikt voor displays op luchtvaartchows.

De Fouga CM.170 Magister was de eerste straaltrainer ter wereld en valt op door zijn vlinderstaart. Het toestel werd gebouwd naar een specificatie van de Franse luchtmacht. De Magister heeft een halfvrijdragende lichtmetalen constructie met een romp met een ovale doorsnede. De bemanning zit achter elkaar in een drukcockpit onder een grote cockpitkap met zware stijlen. De beide kleine turbojets zijn in de zijkant van de romp bevestigd. De middenvleugel heeft een grote slankheid en heeft geen V-stelling.

ProductieversieEdit

Na de eerste vlucht van het eerste van drie CM.170 prototypes op 23 juli 1953 werden in januari 1954 orders geplaatst voor de productieversie. Het voorproductietype was op dezelfde manier uitgerust als de CM.170-1 Magister, de eerste productieversie, waarvan het eerste exemplaar op 29 februari 1956 voor het eerst vloog. De productie van de CM.170 in Frankrijk beliep in totaal 622 stuks voor de Franse luchtmacht (400) en marine (32) en voor exportklanten Oostenrijk, België, Brazilië en Cambodja, Congo Léopoldville, Finland, de Duitse Bondsrepubliek, Israël en Libanon. Daarnaast bouwde de Flugzeug Union Süd in Duitsland 188 stuks, Valmet in Finland 62 en IAI in Israël 36. Het totale productietotaal bedroeg 921 stuks.

De CM.170 had twee Marboré IIA motoren, maar in de CM.170-2 werden die vervangen door Marboré VIC motoren van 4,71 kN. Op 8 juni 1964 maakte deCM.170-3 zijn eerste vlucht. Het toestel kreeg later de aanduiding CM.170 Super Magister. Het toestel had ten opzichte van zijn voorgangers een grotere brandstofcapaciteit, een Martin-Baker schietstoel en een gewijzigde cockpitkap. De variant voor de Aéronavale was geschikt voor deklandingen. Deze CM.170 Zéphyr was gebaseerd op de CM.170 en had onder meer een vanghaak als extra accessoire. Het eerste van twee prototypes vloog voor het eerst op 30 mei 1959.

Lichte aanvalsrolEdit

Nadat de Magister door hun oorspronkelijke kopers werden aangeschaft, werden ze door tal van kleinere gebruikers gekocht als basistrainer of voor lichte aanvalsrollen. In die laatste rol hadden ze een bewapening onder de vleugels van bommen en/of raket- en geschutpods. Tot de huidige of recente gebruikers van deze versie behoren Algerije, Bangladesh, Kameroen, Gabon, Ierland, Libië, Marokko, El Salvador, Senegal, Gambia en Togo.

De Israëlische luchtmacht gebruikt nog steeds Magisters voor trainingsdoeleinden. Het land heeft negen exemplaren van België overgenomen en heeft er vermoedelijk nog enkele van andere bronnen betrokken ter aanvulling op de oorspronkelijke vloot van 82 stuks, die ten dele in eigen land was gebouwd. Van 1981 tot 1986 werden er ongeveer 80 gemoderniseerd door de Bedek Divisie van IAI. Ze kregen sterkere Marboré VI motoren, nieuwe avionica en andere verbeteringen. Deze vernieuwde versie droeg de naam Tzukit (lijster).

Een interessante variant op de basisversie die het niet verder bracht dan tot prototype, was de Potez-Heinkel CM.191. Dit toestel vloog voor het eerst op 19 maart 1962 als variant van de Super Magister met een bredere voorromp, die plaats bood aan vier personen onder een enkele cockpitkap. Het type werd met de militaire aanduiding CM.191-A aangeboden voor training, verbindingen en verkenningen.

VariantenEdit

  • CM.170 Magister: Drie prototypes en tien voor-productietoestellen.
  • CM.170M Magister: Twee prototypes voor het Franse Aeronavale.
  • CM.170-1 Magister: Eerste productieversie met Turbomeca Marboré II motoren, 761 werden er gebouwd,ook 188 in West Duitsland, 62 in Finland en 50 in Israël.
  • CM.170-2 Super Magister: Met Marboré VI motoren, 137 gebouwd.
  • CM.171 Malaku: Verlengde romp, Met Turbomeca Gabizo motoren, Het prototype ging verloren bij een ongeval op 20 maart 1957.
  • CM.173 Super Magister: Met Marboré VI Super motoren en schietstoelen, één prototype.
  • CM.175 Zephir: Trainer voor deklandingen, verlengde onderromp, uitgerust met vanghaak, 30 gebouwd.
  • IAI Tzukit of Amit Fouga: Israëlische versie, uitgerust voor lichte aanvalstaken.
  • Fouga 90/90A: Gebaseerd op de CM.170 met Turbomeca Astafan motoren, andere cockpitkap voor betere zichtbaarheid, betere avionica, één prototype.

LinksEdit

Specificatie CM.170-1 Magister.
Type: Trainer en licht aanvalsvliegtuig.
Bouwfirma: Fouga.
Eerste vlucht: 23 juli 1952.
In dienst: 1956 -
Motoren: Twee Turboméca Marboré IIA turbojets van 3,92 kN.
Prestaties: Snelheid: 715 km/u ; Klimsnelheid: 1020 m/min ; Plafond 11.000 m ; bereik met externe tanks:1200 km.
Afmetingen: Lengte: 10,06 m ; Hoogte: 2,8 m ; Spanwijdte: 12,15 m ; Vleugeloppervlak: 17,3 m².
Gewicht: Leeg: 2150 kg ; Max. startgewicht: 3200 kg.
Bewapening: Voorziening voor twee vaste voorwaarts vurende 7,5 of 7,62-mm mitrailleurs en 100 kg bommen onder de vleugels.
Gebruiker(s): Algerije, Oostenrijk, Bangladesh, België, Biafra, Brazilië, Cambodja, Kameroen, El Salvador, Finland, Frankrijk, Gabon, Duitsland, Ierland, Israël, Libanon, Libië, Marokko, Nicaragua, Rwanda, Senegal, Togo, Uganda, Katanga.

Ad blocker interference detected!


Wikia is a free-to-use site that makes money from advertising. We have a modified experience for viewers using ad blockers

Wikia is not accessible if you’ve made further modifications. Remove the custom ad blocker rule(s) and the page will load as expected.

Around Wikia's network

Random Wiki