Wikia


Groot-Brittannië was het eerste Westerse land dat raketten gebruikte in oorlogstijd toen het land Congreve-raketten inzette om Washington plat te branden in 1812. Maar de introductie van moderne raketten in de Britse oorlogvoering duurde lang. Hoewel de Amerikanen geen ervaring hadden, waren zij het die met de M8 de beste geallieerde raket van WO II produceerden.

Land Mattress.jpg

De Britse Land Mattress installatie was een doordacht wapen dat echter te laat en in te kleine aantallen in productie kwam om van enige betekenis te zijn.

Het eerste geallieerde land dat tijdens de Tweede Wereldoorlog zijn aandacht richtte op oorlogsraketten was het Verenigd Koninkrijk. Gedurende de jaren dertig constateerden stafplanners dat de Britse verdediging was teruggevallen tot het moment, dat het land kwetsbaars was voor aanvallen vanuit de lucht. De productie van voldoende luchtafweergeschut zou zo extreem duur uitvallen dat de raket wellicht dat gat zou kunnen overbruggen.

Aldus gingen de Britse wetenschappers aan de gang met een groot onderzoeksprogramma. Ogenschijnlijk beginnend met niets behalve de buskruittechnologie van de Congreve en vergelijkbare ontwerpen uit de 19e eeuw, ontwikkelden ze enkele basisprincipes. Een daarvan was het gebruik van nieuwe brandstoffen, gebaseerd op geëextrudeerde cellulosegrondstof, en de productie ervan op grote schaal. Ze ondervonden wat er wel en niet mogelijk was met de nieuwe raketbrandstoffen. Hierbij kwam soms het negatieve aspect te veel naar voren.

RailinstallatiesEdit

Tegelijk met het raketonderzoek werd onderzoek verricht naar lanceerinrichtingen. De klassieke raket was decennia daarvoor in elkaar gezet voor de Congreve- en Hale-raketten. De raket vereiste slechts een simpel frame of railsysteem voor lancering en, met massaproductie als het ultieme doel, gold hoe simpeler het ontwerp hoe beter. Dat is exact wat er gebeurde. In die tijd werden twee raketten overwogen, namelijk de 2- en 3-inch (50,8 en 76,2-mm) wapens. Beide maakten gebruik van simpele railsystemen. De 3-inch raket bleek het meest effectief en de beoogde lanceerinstallatie ervoor was zeer simpel. De eerste lanceerinrichting, ook bekend als de Harvey-projector, bestond uit simpelweg twee rails van 3,66 m lang met lichte metalen schermen die de bemanning beschermde tegen de knal op het moment van lanceren. Deze eenvoudige lanceerders werden gebruikt in grote, dicht gegroepeerde batterijen en allemaal op hetzelfde moment afgevuurd. Dat was de enige manier waarop een doel succesvol kon worden benaderd, want de Britse raketten waren vingestabiliseerd en erg onnauwkeurig. Zodra de raket bij afvuren de rails verliet, was een beetje zijwind voldoende om hem uit zijn baan te brengen. Massaproductiemethoden voor de raketten leidden tot meer varianten maar de accuratesse van de Britse raketten was zo slecht dat salvo's de enige effectieve manier waren om ze in te zetten. Zo werden steeds meer rails gebruikt tot een maximum van wel 20 raketten in een afvuurinrichting werd bereikt.

Vanaf het moment dat de luchtafweerraket in gebruik werd genomen, voelde men aan dat er meer gebruiksmogelijkheden moesten zijn voor zo'n simpel en relatief goedkoop wapen. Diverse experimentele toepassingen voor de raket werden uitgeprobeerd, inclusief wellicht de meest bizarre daarvan, de Grand Panjandrum. Deze bestond uit twee enorme wielen, met raketten op de velgen. Ze moesten vanaf een landingsvaartuig het strand op rijden naar vijandige verdedigingsstellingen, en daar tot ontploffing worden gebracht. Het was een aardig idee maar het werkte niet in de praktijk. Veel succesvoller was de Hedgehog, een kruising tussen een mortier en een raketinstallatie, waarmee dieptebommen tegen ondergedoken onderzeeërs konden worden gelanceerd. Vanuit de Hedgehog ontstond de Hedgerow, die werd gebruikt om raketbommen op kustbatterijen af te vuren tijdens de invasie in Normandië. Een andere afgeleide van de Hedgehog was de Amerikaanse 7,3-inch (183-mm) T37 raket.

De Amerikaanse inspanningenEdit

Calliope3.jpg

Amerikaanse M8 4,5-inch raketten werden afgevuurd vanuit diverse lanceerinstallaties, zoals deze op de koepel van een M4 Sherman.

Tegen de tijd dat de afgeleide producten van het Britse raketprogramma werden ontwikkeld, waren de Amerikanen in oorlog. Vanuit het niets bouwden ze in korte tijd het gehele industriële complex op dat nodig was voor raketproductie. De belangrijkste inspanning van de VS was gericht op een raket voor algemene toepassing, hoewel uiteindelijk het wapen vooral gebruikt werd voor haar artillerietaak. De Amerikanen concentreerden al hun energie op de 4,5-inch (114,3-mm) M8 raket, wat een uitstekende beslissing bleek. De M8 werd in veel groteren getale geproduceerd dan elke andere vastebrandstofraket uit WO II, de Sovjettypes waarvan geen gegevens voorhanden zijn wellicht uitgezonderd. Er werd een spectaculaire reeks werpers voor de M8 raket ontwikkeld. Slechts enkele ervan werden gebruikt en die voldeden doorgaans niet aan de strenge veiligheidsnormen die door de VS-troepen werd gehanteerd. Zo behielden veel M8 launchers hun experimentele T-serie aanduiding, hoewel ze in aanzienlijke aantallen werden gebruikt. Sommige waren noodimprovisaties, zoals de Scorpion, ontwikkeld voor een eilandinvasie in de Stille Oceaan. Dit was een meervoudige raketwerper die in de laadbak van een DUKW amfibie kon worden geplaatst en wel tot 144 M8 raketten kon afvuren.

Ro,d 1944 was de raket goed ingevoerd als een vanuit de lucht af te vuren wapen en werd gebruikt voor zowel land- als zeedoelen. Maar er was een taak die de geallieerden nog moesten onderzoeken en dat was die van de artillerieraket. In hun haast om raketten in grote productievolumes te krijgen, opteerden zowel de Britten als de Amerikanen voor de vingestabiliseerde raket. Maar zo'n raket was primair een korte-afstandswapen, getuige de Russische Katjoesja's. De belangrijkste gebruikers van de artillerieraket waren de Duitsers, die in grote getale de spingestabiliseerde raket gebruikten. Wilden de geallieerden de Duitse raketbatterijen op hun eigen wijze beantwoorden, dan moesten ook zij de spingestabiliseerde raket in gebruik nemen. Ondanks de verhoogde productiekosten en mogelijk verlies van reikwijdte omdat het wapen een deel van zijn energie verloor aan het draaien.

SpinstabilisatieEdit

Met de bekende Amerikaanse grondigheid zetten zij een productie van een degelijke spinner op gang en kwamen tegelijkertijd met de 4,5-inch M16 raket en een meervoudige projector, de T66.

Slechts enkele werden echter daadwerkelijk ingezet voor het einde van de oorlog. De Britten probeerden een simpeler systeem waarbij een gevinde raket door de lanceerinstallatie een spin meekreeg. Deze methode, weliswaar wat grof in ontwerptermen en lang niet zo efficiënt als een degelijke spingestabiliseerde raket, was efficiënt genoeg voor artilleriegebruik. Zo verscheen het Land Mattress systeem, dat echter in aantallen onvoldoende was om enige indruk te maken in vergelijking met de Duitse artillerie.

Ad blocker interference detected!


Wikia is a free-to-use site that makes money from advertising. We have a modified experience for viewers using ad blockers

Wikia is not accessible if you’ve made further modifications. Remove the custom ad blocker rule(s) and the page will load as expected.

Around Wikia's network

Random Wiki