Wikia


Ea6b.jpg

Sinds de voortijdige verdwijning van de EF-111A-vloot van de USAF is de Prowler nu het belagrijkste jammingvliegtuig van de VS, dat alle luchtoperaties van de VS ondersteunt.

De productie van standaard vliegdekvliegtuigen voor elektronische oorlogsvoering is in juli 1991 na de bouw van 170 toestellen stopgezet, maar het verbeteren van de toch al indrukwekkende mogelijkheden van de ES-6B Prowler gaat door en moet leiden tot ICAP III (Improved Capability III) toestellen die in 2004 operationeel zijn en tot 2015 dienst moeten doen.

Intruder-oorsprongEdit

De EA-6B is in wezen een vierpersoonsvariatie van de Grumman A-6 Intruder en kwam in 1971 in dienst ter vervanging van de EKA-38 Skywarrior. Voornaamste apparatuur is o.a. het TJS (Tactical Jamming System, tactisch stoorsysteem) dat automatisch, halfautomatisch en handmatig kan functioneren en dat werkt met 'noise'-jamming afkomstig uit maximaal vijf externe zendergondels.

De voortdurende vernieuwingen hebben geresulteerd in nog betere versies. Afgezien van drie prototypes van omgebouwde A-6'en en vijf ontwikkelingstoestellen, waren de eerste 23 productie-Prowlers gebouwd volgens de basisnorm, met gebruikmaking van de ALQ-99 TJS en ALQ-92 communicatiestoorzender, met een elektronisch bereik dat was beperkt tot vier specifieke golflengten.

Verbeterde variantenEdit

Deze 'basistoestellern' werden in 1973 opgevolgd door de eerste van 25 EXCAP (Expanded Capability) toestellen met verbeterde apparatuur en de mogelijkheid om met het ALQ-99A TJS acht golflengtes te bestrijken.

De daarop volgende versie was ICAP (na de komst van meerdere nieuwe versies ICAP I genoemd) die in 1976 zijn debuut maakte met nieuwe displays en kortere reactietijden, AN/ALQ-126 multi-band jammer, verbeterde apparatuur voor radarmisleiding en een automatisch vliegdeklandingssysteem. Naast 45 nieuwe toestellen werden de 17 nog bestaande 'basis'- en EXCAP-exemplaren geheel aan de ICAP-normen aangepast.

Bij de ICAP II-versies werden o.a. software en displays verbeterd.Die gingen in juni 1980 voor het eerst de lucht in, samen met alle 55 nog bestaande en verbeterde ICAP's. ICAP II is het huidige dienstdoende type, dat via verscheidene 'block'-nummers is verbeterd en waarvan de meest recente, ICAP II Block 89A, uit eind 2002 stamt. De externe jammingpods kunnen nu signalen op zeven golflengtes (i.p.v. één) genereren en in twee golflengtes tegelijk storen. Met ICAP II kan de bedreiging van vijandelijke SAM-raketbases directer worden aangepakt omdat er AGM-88's mee kunnen worden geleid.

Na ICAP IIEdit

De aanschaf van ICAP II vloeide voort uit een tweesporenbeleid waarbij de Marine en Korps Mariniers zowel herbouwde als nieuwe toestellen kregen. Er zijn tien inzetbare USAF marines-squadrons, een USAF opleidings- eenheid en vijf USAF squadrons, ter ondersteuning van operaties overzee, mee uitgerust.

In de jaren negentig werd een Avionics Improvement Program opgestart om herbouwde EA-6B's volgens Advanced Capability (ADVCAP/Block91) te gaan produceren met nieuwe displays, verbeterde radar, een verbeterde jamming suite voor tactische ondersteuning, een AN/ALQ-149 communicatie-jammingsysteem en een digitale autopilot. Verder werden er aërodynamische verbeteringen ontwikkeld ingevolge het Vehicle Enhancement Program. Het eerste VEP-prototype vloog op 15 juni 1992 met o.a. een zwaardere energievoorziening en twee extra HARM-ophangpunten. Uiteindelijk werden er slechts drie ADVCAP/Block91-prototypes gebouwd, waarna het programma werd stopgezet en alle energie werd gericht op de ICAP III-norm.

Bij de USMC is het gebruik van de Prowler beperkter: Er zijn daar vier frontsquadrons op de basis Cherry Point, NC, die regelmatig op vliegdekschepen worden gestationeerd.

LinksEdit


Specificatie Grumman EA-6B Prowler.
Type: All-weather SEAD vliegtuig (Suppression of Enemy Air Defences).
Bouwfirma: Grumman, Northrop Grumman.
Eerste vlucht: 25 mei 1968.
In dienst: 1971.
Afmetingen: Lengte: 18,24 m ; Spanwijdte: 16,15 m ; Hoogte: 4,95 m ; Vleugeloppervlak: 49,18 m².
Gewicht: Leeg: 14.588 kg ; Maximaal startgewicht: 29.483 kg.
Motoren: 2x Pratt & Whitney J52-P408A turbojets met een stuwkracht van 49,8 kN elk.
Prestaties: Snelheid op zeeniveau: 982 km/u met vijf jamming pods ; Kruissnelheid: 774 km/u ; Klimvermogen: 3057 m/min ; Plafond: 11.580 m ; Actiradius met maximale externe lading: 1769 km.
Bewapening: 4x AGM-88 HARM's aan vier vleugelpylonen, plus externe AN/ALQ-99 zenderpods of afwerpbare 1136-liter tanks, er kan aan de middenpyloon nog een AN/ALQ-99 gondel worden meegenomen.
Aantal gebouwd: 170.

Ad blocker interference detected!


Wikia is a free-to-use site that makes money from advertising. We have a modified experience for viewers using ad blockers

Wikia is not accessible if you’ve made further modifications. Remove the custom ad blocker rule(s) and the page will load as expected.

Around Wikia's network

Random Wiki