Wikia


I-15
Ijn-i15

Type

Oceaanonderzeeër

Land van herkomst

Japan
Bouwfirma Kure Navy Yard
Ontwerp
Productie (kiel / te water / in dienst) 1938 / 1939 / 1940-1942
Gebruiker(s) Keizerlijke Japanse Marine
Specificatie

Afmetingen (lengte/breedte/diepgang) 108,6 m / 9,3 m / 5,1 m
Bepantsering
Bewapening 6x 533-mm torpedobuizen met 17 torpedo's, 1x 140-mm/40 11th year marine kanon, 2x 25-mm AA-kanons.
Vliegtuigen 1x Yokosuka E14Y watervliegtuig.
Voortstuwing Twee dieselmotoren van 9245 kW (12.400 as-pk)

Twee electromotoren van 1490 kW (2000 as-pk)

Waterverplaatsing 2590 ton boven water

3665 ton onder water

Snelheid/Bereik 23,5 knp aan de oppervlakte, 8 knp onder water

26.000 km aan de oppervlakte, 185 km onder water

Bemanning 100

Einde

Tot zinken gebracht door de mijnenveger USS Southard nabij Cape Rechereche, San Cristobal op 10 november 1942.

Het voorvoegsel 'I' - equivalent aan het Westerse voorvoegsel 'A' - duidt op een grotere onderzeeër die ontworpen is voor vloot- en patrouilletaken. Deze twee functies waren in deze klasse opgedoken door het 'vlootconcept' dat gebasseerd was op een overblijfsel van eerdere Britse ideeën over het gebruik van grote boten met goede oppervlakteprestaties die dicht bij de oppervlaktevloot blijven. Dit concept was toen echter al niet succesvol.

OntwerpinvloedenEdit

De I-15 klasse was beïnvloed door twee voorafgaande ontwerpen. Ten eerste was dit Type KD vlootonderzeeër uit midden jaren dertig. Dit type behaalde een oppervlaktesnelheid van 23 knopen en het bereik was toereikend om een kust-tot-kustreis te maken over de Stille Zuidzee. Het andere ontwerp was de Junsen, of kruisonderzeeër, een iets jonger vaartuig. Dit type had watervliegtuigen in een drukdichte hangar, die deel uitmaakte van de opbouw. Een boot uit die klasse, de I-25, had een Yokosuka E14Y1 aan boord en voerde de eerste luchtaanval ooit op het Amerikaanse vasteland uit. Op 9 september 1942 steeg onderofficier Fujita op vanaf de onderzeeër en wierp vier 77-kg fosforbommen af in een poging om de bossen in Oregon in brand te steken. De aanval mislukte. Ondanks Fujita's bombardement werd duidelijk dat deze toestellen voornamelijk gebruikt zouden moeten worden om de verkenningsmogelijkheden van de boot te vergroten, en niet voor offensieve doeleinden.

De eerste I-15 klasse, de Type B1, bestond uit twintig boten. De hangar bevond zich in een lage, gestroomlijnde constructie die vanaf de toren vooruit stak. De boten hadden veel vrijboord, zodat de vliegtuigen op een vaarroute makkelijker aan en van boord konden. De positie van het vrijboord werd nog hoger door een hellende katapultbaan. Ook had dit type een opklapbare kraan voor het aan boord nemen van de toestellen. Op een verhoging werd een 5,5-inch kanon opgesteld. In de praktijk boden de vliegtuigen en hun voorzieningen meer last dan nut en bij vele boten werden deze dan ook verwijderd ten gunste van een tweede kanon om hun aanvalscapaciteiten te vergroten. In die hoedanigheid behoorden de boten tot de meer succesvolle Japanse onderzeeërs. In totaal brachten ze acht oorlogsschepen (waaronder de carrier USS Wasp door de I-19 en 59 koopvaardijschepen van ongeveer 400.000 tot bruto tot zinken.

Ondanks deze successen gingen er veel I-15 onderzeeërs verloren. Dit kwam voornamelijk doordat ze onder water niet goed presteerden en het feit dat er slechts drie volledige torpedosalvo's aan boord waren. Van de twintig onderzeeërs was er bij de Japanse capitulatie nog slechts één over. De vrijwel identieke Type B2 was de I-40 klasse (zes gebouwd), en de Type B3 was de I-45 klasse (waarvan er drie afgebouwd waren).

Ad blocker interference detected!


Wikia is a free-to-use site that makes money from advertising. We have a modified experience for viewers using ad blockers

Wikia is not accessible if you’ve made further modifications. Remove the custom ad blocker rule(s) and the page will load as expected.

Around Wikia's network

Random Wiki