Wikia


Lockheed F-80/P-80 Shooting Star
Lockheed.jpg

Type

Jachtvliegtuig

Land van herkomst

Amerika
Bouwfirma Lockheed
Ontwerp Clarence Johnson
Productie (eerste vlucht / In gebruik / in dienst) 1944 / 1945 /
Gebruiker(s) USAF, USN
Specificatie

Afmetingen (lengte / spanwijdte / hoogte / vleugeloppervlak) 10,49 m / 11,32 m / 22,07 m²
Gewicht (leeg / max. startgewicht) 3819 kg / 7646 kg
Motor(en) 1x Allison J33-A-35 centrifugale compressor turbojet van 24 kN
Prestaties (snelheid / plafond / bereik) 965 km/u / 14.000 m / 1930 km
Bewapening 6x 12.7-mm M2 Browning machinegeweren, 10 tot 16 ongeleide raketten, 2x 454 kg bommen
Bemanning 1
Gebouwd 1715
Gebruik (Landen) Brazilië, Chili, Verenigde Staten, Colombia, Ecuador, Peru, Uruguay

Hoewel de Bell Airacomet eerder operationeel was, wordt de Lockheed F-80 Shooting Star algemeen beschouwd als de eerste echte Amerikaanse straaljager. Het toestel werd ontwikkeld op basis van een specificatie uit medio juni 1943. De ontwikkeling en productie verliepen ongekend snel en het eerste toestel maakte dan ook zijn eerste vlucht reeds op 8 januari 1944. De XP-80 werd al snel vervangen door de XP-80A, die was uitgerust met een sterkere, in de VS gebouwde Allison J33 straalmotor.
De Shooting Star werd in april 1944 in productie genomen, maar een deel van de order werd na VJ-Day geannuleerd. Als P-80A werd het toestel uiteindelijk in 1946 operationeel bij de 412th FG. Het toestel genoot al snel een twijfelachtige reputatie vanwege zijn onderhoudsonvriendelijkheid en extreem hoge ongevalcijfers. Toch vestigde het toestel een aantal belangrijke records, waaronder de eerste transatlantische oceaanvlucht van west naar oost door straalvliegtuigen. De vlucht werd in juli 1948 door zestien F-80's van de 56th Fighter Group uitgevoerd.
Het tweede productiemodel was de F-80B, die op veel punten verbeterd was. Hij had dunnere vleugels, meer stuwkracht en een voorziening voor startraketten. Slechts 240 exemplren werden voltooid toen werd overgestapt op de definitieve F-80C. Deze had nog meer stuwkracht aan boord en had bovendien een betere bewapening. Er waren er 670 voltooid tegen het einde van 1050. Tegen de tijd was Amerika al zwaar in de Korea-oorlog betrokken geraakt.
De F-80C werd intensief ingezet in dat conflict. Op 8 november 1960 haalde een F-80C een MiG-15 neer in wat geldt als het eerste beslissende luchtduel tussen straaljagers. Over het algemeen presteerde de Shooting Star echter als jager onder de maat en werd hoofdzakelijk gebruikt als jachtbommenwerper.

VariantenEdit

  • XP-80: Prototype uitgerust met een door De Havilland gebouwde Halford H-1B turbojet, 1 gebouwd.
  • XP-80A: Prototype productievariant uitgerust met een General Electric I-40 turbojet, grotere spanwijdte en lengte, maar een kleiner vleugeloppervlak.
  • YP-80A: Pre-productietoestel, 12 gebouwd.
  • XF-14: Een herbouwde YP-80A, ging verloren tijdens een botsing met een Boeing B-25 Mitchell in 1944, het zou uitgerust worden als foto-verkenner.
  • P-80A: Toestel uitgerust met 180 liter tiptanks.
  • F-80A: P-80A voor de USAF
  • EF-80: Gemodificeerde versie om prone Pilot posities te testen.
  • F-14A: P-80A conversie, bekend als FP-80A.
  • XFP-80A: P-80A uitgerust voor een camera te plaatsen in de neus.
  • FP-80A: Operationele foto-verkenner.
  • RF-80A: FP-80A voor de USAF.
  • ERF-80A: Gemoderniseerde P-80A met een experimentele neus.
  • XP-80B: P-80A met een opgewaardeerde J-33 turbojet, 1 prototype van de P-80B.
  • P-80B: Eerste model uitgerust met een schietstoel.
  • F-80B: P-80 model voor de USAF.
  • P-80R: XP-80B omgebouwd naar een racetoestel.

Ad blocker interference detected!


Wikia is a free-to-use site that makes money from advertising. We have a modified experience for viewers using ad blockers

Wikia is not accessible if you’ve made further modifications. Remove the custom ad blocker rule(s) and the page will load as expected.

Around Wikia's network

Random Wiki