Wikia


M108
M108

Belgische M108

Type

Gemechaniseerde houwitser

Land van herkomst

USA
Bouwfirma Cadillac Motor Car Division
Ontwerp
Productie (ontwerp / productie / in dienst) 1953 / 1962 / Actief
Gebruiker(s)
Specificatie

Afmetingen (lengte / breedte / hoogte) 6,11 m. / 3,3 m. / 3,15 m.
Gewicht 22,45 ton
Motor(en) Detroit Diesel 8V-71T motor van 405 pk
Prestaties (snelheid / bereik) 56 km/u / 390 km
Bewapening 1x M103 105-mm houwitser / .50 caliber (12.7-mm) M2 machinegeweer
Doorwaaddiepte 1,80 m.
Hellingshoek 60°
Verticaal obstakel 0,53 m.
Overschrijdend vermogen 1,83 m.
Bemanning 5
Gebouwd
Gebruik (Landen) België, Brazilië, Spanje, Chinese Republiek, Turkije, Tunesië, Amerika

Neem een 22.000 kg zwaar aluminium gepantserd voertuig en zet er een relatief kleine 105-mm houwitser op en het resultaat zou lijken op een veel te licht bewapende, gemotoriseerde houwitser. De M108 had een strak en eenvoudig ontwerp en was moderner dan de M52, maar hij was in slechts kleine aantallen gebouwd.

De ontwikkeling begon in 1953 toen men besloot een GG met 110-mm kanon te ontwikkelen met de aanduiding T195. Het eerste proefmodel werd in 1954 gemaakt. Hierna kreeg met toestemming prototypes te bouwen en bestelde men motoren en overbrengingen. Echter, later dat jaar besloot men het project te bevriezen, omdat er twijfels waren over het 110-mm kanon. De motoren en andere delen gingen naar het T196/M109 project. Uiteindelijk schrapte men het 110-mm kanon ten gunste van het 105-mm kanon, omdat er een ruime voorraad munitie voor dit wapen was. Het eerste prototype werd uiteindelijk in 1958 gemaakt, maar bij de eerste schietproeven functioneerde het onderstel niet goed. Toen het Amerikaanse leger in 1959 beval dat alle voertuigen vanaf dat moment dieselmotoren moesten hebben, werd de benzinemotor in de T195 vervangen door een diesel en heette hij T195 E1. Er werd opnieuw getest, waarbij er weer problemen met de ophanging bleken, die deze keer werden verholpen, in 1961 werd de T195E1 eindelijk als de M108 gestandaardiseerd. In oktober 1962 begon de productie na een aantal wijzigingen in het ontwerp, waaronder de plaatsing van een spanwiel aan de achterkant, het weghalen van de mondingsrem en veranderingen in de koepelvorm. De erg korte productieserie stopte in september 1963 met maar een paar voltooide voertuigen. Men stopte de productie, omdat het Amerikaanse leger besloot zich op de M109 te richten, die nog steeds in dienst is.

De romp en de koepel van de M108 zijn geheel gelaste constructies. De overbrenging zit voor in het voertuig, met de chauffeur links en de motor rechts. De torsiestaafvering van de M108 is dezelfde als die van de M113 met zeven dubbele met rubber beklede loopwielen per kant. Het aandrijfwiel zit voor en het spanwiel achter. De romp langs de bovenkant van de rupsen kan met een rubberen schort bedekt worden, maar de bemanning doet dat zelden.

Achter op het voertuig staat de handbediende koepen die 360° kan draaien en waarin de rest van de bemanning en de houwitser zich bevinden. De richter zit links en de commandant rechts, terwijl de twee munitiewerkers achterin zitten, in het dak van de koepel is boven de positie van de commandant een commandotoren, die 360° kan draaien en waar een 12,7-mm mitrailleur voor nabijsteun geplaatst kan worden. De richter heeft ook een luik in het dak van de koepel, en er zijn twee luiken in de zijkant die naar achteren openen. Achter in de draaibare koepel bevinden zich nog twee luiken en in de achterkant van de romp zit een grote deur die wordt gebruikt om munitie naar binnen door te geven. De M108 heeft 87 granaten. Het voertuig kan 3 schoten per minuut afvuren, zij het slechts kort. De normale vuursnelheid is 1 schot per minuut.

Op de M108 kan een NBC-systeem worden gezet, maar dat is niet standaard - infraroodlampen voor nachttelijke ritten zijn dat wel. De M108 kan door water van 1,8 m. diep waden, maar ook worden voorzien van drijflichamen, één voor en vier aan beide zijkanten, ze worden vanuit het voertuig opgeblazen - ook dat is niet standaard. De rupsen drijven het voertuig in het water aan. Dit voertuig was een absolute mislukking in zijn oorspronkelijke rol en wordt allang niet meer gebruikt door het Amerikaanse leger, België bouwde enkele voertuigen om tot commandovoertuig.

In Belgische dienstEdit

De Belgische veldartillerie-eenheden en de Veldartillerieschool (VASch) ontvingen vanaf 1964 de M108 ter opvolging van de verouderde M7 Priest, de B- en C-batterijen van 1A, 2A, 6A, 17 RA en 19 ACh werden elk voorzien van zes M108 houwitsers. De A-batterijen behielden nog een tijd lang de gemechaniseerde M44 of getrokken M114 (M1) van 155 mm, maar vanaf 1969 beschikken 1A, 2A, 18 RA en 19 ACh over telkens drie batterijen M108.

Vanaf 1985 vervangt de M109A2 de M108 in de actieve eenheden, maar een klein aantal blijft in dienst bij de Artillerieschool te Brasschaat. 19 stuks worden om logistieke redenen zelfs nog voorzien van het onderstel van de M109 en zijn gekend als M108A2B of M108 Hybride. Omgekeerd wordt een aantal M109-torens gemonteerd op niet-operationele onderstellen M108 ten behoeve van de "vuurschool". Tenslotte worden 53 M108 houwitsers omgebouwd tot commando- en verbindingsvoertuig VBCL (véhicule blindé de commandement et de liaison) voor de artilleriebataljons. De VBCL heeft een uiterlijke gelijkenis met het Amerikaanse munitie-herbevoorradingsvoertuig M992 FAASV maar is van puur Belgische makelij. Elk bataljon kreeg 10 voertuigen die gebruikt werden als commandopost bataljon en batterij, schootsbureel en vuurleidingscentrum. Een klein aantal werd nog gemoderniseerd tot VBCL-A4BE met een aantal componenten van de M109A4BE.

LinksEdit

Ad blocker interference detected!


Wikia is a free-to-use site that makes money from advertising. We have a modified experience for viewers using ad blockers

Wikia is not accessible if you’ve made further modifications. Remove the custom ad blocker rule(s) and the page will load as expected.

Around Wikia's network

Random Wiki