Wikia


Il-54-sila-1

De beschikbaarheid van motoren was een permanent probleem van de vroege Sovjet straalbommenwerpers. Toch kreeg Ilyushin in 1955 zijn IL-54, die Mach 1,15 kon halen, de lucht in. Het werd evenwel niet in productie genomen.

Ter verdediging tegen de dreiging van een invasie en in antwoord op de kernwapens van het Westen begon de USSR aan een ambitieus programma voor het ontwikkelen van bommenwerpers.

Terwijl de rook van de laatste veldslagen van de Tweede Wereldoorlog nog maar net was opgetrokken, steeg de spanning tussen de Sovjet-Unie en de Westerse mogendheden. De sovjetleiders waren doodsbang voor een herhaling van de verwoesting die de Duitse legers in hun land hadden aangericht, en voor de dreiging die uitging van Amerika's atoombommen. Er was een krachtig transportmiddel nodig dat de vijand een zware slag kon toebrengen. Het moest zo snel mogelijk inzetbaar zijn en in staat om de verdediging te penetreren van de meest voor de hand liggende agressors - het Westen en voornamelijk de VS. Het uiteindelijke doel was een supersonische, mogelijk multisonische bommenwerper met voldoende bereik om vanaf bases in de USSR doelwitten in de gehele VS aan te vallen.

'Bull' aan beide kantenEdit

Tu-98 1

In antwoord op de specificatie waaruit ook de IL-54 voortkwam, bouwde Tupolev de Tu-98. Het vliegtuig had AL-7F naverbranders en werd beschouwd als superieur aan het ontwerp van Ilyushin. Wederom ging het niet in productie. De Tu-98 kreeg de ASCC/NAVO codenaam 'Backfin', terwijl de IL-54 bekend stond als de 'Blowlamp'.

De ironie wilde dat de VS en de USSR hun eerste na-oorlogse bommenwerper op hetzelfde casco baseerden: dat van de B-29 Superfortress. Met enorme inspanningen was het Tupolev gelukt een in de oorlog buitgemaakte B-29 uit elkaar te halen, na te bouwen en in 1947 in productie te nemen. Het bureau produceerde een aantal prototypes voor bommenwerpers en transportvliegtuigen op basis van de Tu-4, en er is zelfs beweerd dat dat toestel elk Tupolev ontwerp tot aan de Tu-22M 'Backfire' beïnvloedde.

In het algemeen volgde de ontwikkeling van sovjet-straalbommenwerpers hetzelfde patroon als die van de VS. De eerste toestellen waren tamelijk simpele ontwerpen die de bommenwerpertechnologie weinig vooruit hielpen, maar wel straalvoortstuwing hadden. Er werden veel prototypes en experimentele vliegtuigen gebouwd, maar weinig daarvan haalden een operationele status. Later werd snelheid belangrijk, wat leidde tot monsters als de Myasishchev M-50 'Bounder', een Mach-3 ontwerp dat gebouwd werd in antwoord op de amerikaanse XB-70, en de indrukwekkende Sukhoi T-4. Interessant genoeg ging Tupolev door met zijn formidabele Tu-160 toen de VS de B-1A schrapten.

Sovjet-Valkyrie: Sukhoi's T-4, een Mach-3 bommenwerper van titaniumEdit

T4rj ref

Een Sukhoi T-4, een Mach-3 bommenwerper van titanium.

De T-4, één van de opmerkelijkste ontwerpen uit de vliegtuiggeschiedenis, kwam voort uit een specificatie voor een Mach-3 onderscheppingsjager in antwoord op de Amerikaanse B-70 en SR-71 toestellen, en op de Hound Dog en Blue Steel raketten. Toen de ASM's steeds verder geperfectioneerd raakten, werd de T-4 een bommenwerper in de klasse van de XB-70 Valkyrie. De opmerkelijke T-4 werd gebouwd met een hoog percentage titanium in zijn constructie en had standaard een vierdubbel fly-by-wire (FBW) systeem. Een beweegbare neus zoals die van het Concorde passagiersvliegtuig gaf de bemanning bij de landing zicht naar voren. Het eerste prototype maakte op 22 augustus 1972 zijn eerste vlucht, maar maakte de tiende, en laatste, vlucht al op 22 januari 1974.

Ad blocker interference detected!


Wikia is a free-to-use site that makes money from advertising. We have a modified experience for viewers using ad blockers

Wikia is not accessible if you’ve made further modifications. Remove the custom ad blocker rule(s) and the page will load as expected.

Around Wikia's network

Random Wiki