Wikia


Republic F-84 Thunderjet
F84.jpeg

De ex-51-9603/FS-603-B (USAF), FS-603-B (BAF), FS-8, gecrasht te Mesnil/Givet op 29 November 1951.copyright Daniël Brackx

Type

Jachtbommenwerper

Land van herkomst

USA
Bouwfirma Republic Aviation
Ontwerp
Productie (eerste vlucht / In gebruik / in dienst) 1946 / 1947 / 1947-1970
Gebruiker(s)
Specificatie

Afmetingen (lengte / spanwijdte / hoogte / vleugeloppervlak) 11,60 m. / 11,10 m. / 3,84 m. / 24 m²
Gewicht (leeg / max. startgewicht) 5200 kg. / 10.585 kg.
Motor(en) Allison J35-A-29 turbojet van 24.7 kN
Prestaties (snelheid / plafond / bereik) 1000 km/u / 12.350 m. / 1600 km.
Bewapening 6x 12.7-mm M3 Browning machinegeweren, tot 2020 kg aan bommen inclusief de Mark 7 nucleaire bom
Bemanning 1
Gebouwd 7524
Gebruik (Landen) België, Denemarken, Frankrijk, Griekenland, Iran, Italië, Nederlands, Noorwegen, Portugal, Taiwan, Turkije, Thailand, Joegoslavië, Amerika

De fabrikant, die gebruik wilde blijven maken van het 'Thunder'-voorvoegsel dat Republic met de Republic P-47 Thunderbolt zo'n roem had gebracht, koos de naam Republic Thunderjet voor de dagjager die werd ontworpen om de P-47 op te volgen. Voor het type, een geheel metalen eenzits laag/middendekker met neuswielonderstel, werd in maart 1945 een ontwikkelingscontract gesloten voor drie XP-84 prototypen. De ontwikkeling werd echter geplaagd door een reeks problemen, met name die van een groeiend constructiegewicht en een te geringe stuwkracht. Toen de eerste twee prototypen hun eerste vluchten hadden gemaakt, respectievelijk op 28 februari en in augustus 1946, werd al snel duidelijk dat Republic wederom een toestel had afgeleverd met zeer goede prestaties. Dit werd al spoedig bevestigd toen één van de prototypen in september 1946 een nieuw nationaal Amerikaans snelheidsrecord vestigde van 983 km/u. Deze twee machines waren elk voorzien van een 7,6 kN (1702 kg.) stuwkracht leverende General Electric J35-GE-7 straalmotor, welke ook werd gespecificeerd voor de voorproduktieserie van 25 YP-84's, in een gewijzigd contract voor vijftien YP-84A's voor militaire praktijkproeven werd deze specificatie gewijzigd ten gunste van de Allison J35-A-15C met een stuwkracht van 8 kN (1816 kg.), deze toestellen werden voorafgegaan door het derde prototype, dat als de XP-84A was afgebouwd in een dergelijke configuratie. Deze werden gevolgd door de P-84B, die in een oplage van 226 stuks gebouwde eerste produktieversie, die was uitgerust met een schietstoel, de mogelijk om raketten mee te voeren en als motor een Allison J35-A-15C had die dezelfde stuwkracht leverde als de -15A. De P-84C (later de F-84C, 191 exx.) had een herzien elektrisch systeem, de nog steeds even krachtige J35-A-17D motor en een landingsgestel van een gewijzigde constructie. De F-84D (154 stuks) had grotere wijzigingen ondergaan, vleugels en ailerons uit dikker huidmateriaal, een op winteromstandigheden berekend brandstofsysteem voor de 10 kN (2270 kg.) sterke J35-A-17D motor en een anders geconstrueerd landingsgestel. Het feit dat deze versie operationeel werd in de Koreaanse Oorlog bracht de vervroegde introductie teweeg van de F-84E (843 stuks) met een met het oog op een betere cockpitaccommodatie iets verlengde romp, herziene tiptanks en een radarvizier, er werden honderd F-84E's ter beschikking gesteld van de strijdkrachten van de NAVO. De laatste van de zogeheten rechte vleugel F-84's was de F-84G (3025 stuks)n waarvan er 1936 werden geleverd aan NAVO-luchtmachten. Deze eerste eenzits jager die over de mogelijkheid beschikte kernwapens af te werpen had een J35-A-29 straalmotor van 11 kN (2540 kg.), de variant kon extern 1814 kg aan lasten meevoeren, kon in de lucht worden bijgetankt, en beschikte, omdat laatstgenoemde voorziening lange-afstandsmissies mogelijk maakte, over een automatische piloot. De F84-G werd later uitgerust met een systeem om op lage hoogte kernwapens af te werpen, het tactisch beperkte vliegende laadboom tanksysteem werd vervangen door een sonde-methode die was ontwikkeld door de Britse firma Flight Refuelling Ltd. De eerste twee prototypen waren twee EF-84E's die in Groot-Brittannië werden geconverteerd, deze werden op 22 september 1950 de eerste eenzits straaljagers die met behulp van bijtanktechnieken een non-stop oversteek maakten over de Noordatlantische Oceaan.

De eerste Thunderjet die werd voorzien van een pijlvleugel was een F-84E, die, met een 10,5 kN (2360 kg.) stuwkracht gevende Allison XJ35-a-25, op 3 juni 1950 zijn eerste vlucht maakte onder de aanduiding YF-84F. De prestaties stelden teleur zodat meer motorvermogen noodzakelijk werd geacht. Een tweede prototype vloog met een uit Groot-Brittannië geïmporteerde Armstrong Siddeley Sapphire straalmotor. Een in licentie gebouwde uitvoering van deze motor, de Wright J65, had aanvankelijk te lijden onder ontwikkelingsproblemen, maar uiteindelijk werden op 375 toestellen na alle 2713 Repiblic F-84F Thundertreak's uitgerust met de Wright J65-W-3, die een stuwkracht leverde van 14,6 kN (3280 kg.), de rest had de minder krachtige J65-W-1 of J65-W-1A. Van het totaal werden 1301 exemplaren geleverd aan NAVO-luchtmachten.

Een laatste ontwikkeling van het ontwerp leverde een fotoverkenningsversie op, de Republic RF-84F Thunderflash, die hoofdzakelijk afweek door de J36-W-7 straalmotor van 15,7 kN (3540 kg.) stuwkracht met luchtinlaten in de vleugelwortels en door de in de neus gemonteerde camera's. De productie bedroeg 715 toestellen, waarvan er 386 werden geleverd aan NAVO-luchtmachten, waaronder de KLU. Om lange-afstands verkenningscapaciteit te genereren, werden vanwege het FICON (fighter conveyor/jagertransporteur) project 25 F-84F's zo gemodificeerd dat zij in een trapeze onder de reusachtige Convair B-36 Pacemaker, de GRF-84F, konden worden gehangen. Deze aanvankelijk GRF-84F, maar later RF-84K genoemde toestellen werden nadat zij waren vastgehaakt aan hun lange-afstands transporteur naar het hun toegewezen verkenningsgebied gebracht. Na de lancering en de voltooiing van de verkenningstaak haakten ze zich weer aan de Convairs voor het transport terug nnar de basis. Dergelijke interim-ideeën zijn sindsdien ingehaald dooe de efficiënte ontwikkeling van het bijtanken in de lucht, waardoor deze en andere categorieën vliegtuigen konden beschikken over lange-afstandscapaciteit. De modellen F-84F en RF-84F bleven het langst dienst doen bij de USAF en vele ervan werden, totdat zij in 1971 werden teruggetrokken, overgedragen aan de Air National Guard.

VariantenEdit

  • XP-84: De eerste twee prototypes.
  • XP-84A: Derde prototype, uitgerust met een krachtigere J35-GE-15 motor.
  • YP-84A: Testtoestel voor actieve dienst, 15 gebouwd.
  • P-84B (F-84B): Eerste produktieversie, uitgerust met een J35-A-15 motor, 226 gebouwd.
  • F-84C: Versie uitgerust met de meer betrouwbare J35-A-13 motor en verbeterd elektrisch, hydraulisch en brandstofsysteem, 191 gebouwd.
  • F-84D: Uitgerust met een J35-A-17 motor en verschillende structurele verbeteringen. De pitotbuis werd verplaatst van het staartstuk naar de luchtinlaat en er werden vleugeltjes aangebracht aan de brandstoftanks aan de vleugeltips, 154 gebouwd.
  • EF-84D: Twee F-84Ds, EF-84D 48-641 en EF-84D 48-661 werden gemodificeerd met koppelinrichtingen, 641 stuurboord vleugel, 661 bakboord vleugel voor "Tip-Tow Project MX106 Wing Coupling Experiments." EB-29A 44-62.093 werd gemodificeerd met koppelinrichtingen op beide vleugels. Vanwege het verschil in landingsgestel lengtes. De drie vliegtuigen konden afzonderlijk ontkoppeld worden. De piloot van 641 was majoor John M. Davis en de piloot van 661 was Major C.E. "Bud" Anderson.
  • F-84E: Uitgerust met een J35-A-17D motor, Sperry AN / APG-30-radar met variërend vizier en ophangpunten onder de vleugels voor 870 liter brandstoftanks. De meeste toestellen werden later geconverteerd naar de F-84G. 843 gebouwd. F-84E 49-2031 was een testvliegtuig voor de air-to -air raketten. F-84E 50-1115 was een testvliegtuig voor het FICON project.
  • EF-84E: Twee F-84E's werden gebruikt als in-test prototypes, om verschillende methoden van air-to-air bijtanken te testen. EF-84E 49-2091 werd gebruikt als een probe-en-drogue testtoestel. EF-84E 49-2115 werd gebruikt als FICON testtoestel met de B-36. EF-84E 49-1225 en EF-84E 51-634 waren testtoestellen voor de ZELMAL (Zero-length lancering Mat landing) experimenten tegen grondverdediging, daarvoor gebruikte men de MGM-1 Matador kruisraket.
  • F-84G: Versie om de Mark 7 nucleaire bom te dragen, J35-A-29 motor, uitgerust met automatische piloot, bijtankinstallatie. 3025 gebouwd (1936 voor de NAVO onder MDAP). F-84G 51-1343 werd gemodificeerd met een periscoop systeem om de voor de Republiek XF-103 voorgestelde periscoop installatie te testen.
  • F-84KX: Tachtig als doelsleper uitgeruste F-84B's voor de US Navy.
  • RF-84G: Door Frankrijk en Joegoslavië geconverteerde F-84G's voor verkenningsopdrachten, uitgerust met grotere externe brandstoftanks.
  • YF-96A aka YF-84F aka YRF-84K: De F-84E 49-2430 werd uitgerust met pijlvleugels en was het eerste prototype van de Republic F-84 Thunderstreak, de YF-84F was uitgerust met een groetere motor en romp.

Ad blocker interference detected!


Wikia is a free-to-use site that makes money from advertising. We have a modified experience for viewers using ad blockers

Wikia is not accessible if you’ve made further modifications. Remove the custom ad blocker rule(s) and the page will load as expected.

Around Wikia's network

Random Wiki