Wikia


Viribus Unitis
VU

Type

dreadnought

Land van herkomst

Oostenrijk-Hongarije
Bouwfirma Stabilimento Tecnico Triestino, Trieste
Ontwerp
Productie (kiel / te water / in dienst) 1910 / 1911 / 1912-1918
Gebruiker(s)
Specificatie

Afmetingen (lengte/breedte/diepgang) 152,2 m / 27,35 m / 8,25 m
Bepantsering Gordel: 150/280 mm / Barbettes en geschutskoepels: 208 mm / Dekken: 50 mm / Commandotoren: 280 mm
Bewapening 12 x 30,5 cm, 12 x 15 cm, 4 x 53,3 cm
Vliegtuigen geen
Voortstuwing 12 (Yarrow), 4 Parsons-turbines die 20.134 kW (27.000 pk) leverden aan 4 schroeven.
Waterverplaatsing 21.225 ton volgeladen.
Snelheid/Bereik 20,4 knp (37,8 km/u) / 4200 zeemijlen (7800 km)
Bemanning 1050

Einde

Tot zinken gebracht op 1 november 1918

Zoals er op de Noordzee tussen de Britse en Duitse marine een wedloop bestond, zo vond er op de Middellandse Zee een vergelijkbare wedloop in de bouw van dreadnoughts plaats tussen Italië en Oostenrijk-Hongarije. Toen de Italianen op het punt stonden te beginnen aan hun eerste dreadnought, de RN Dante Alighieri, met nieuwe kenmerken als een hoofdgeschut van 12x 305-mm kanons met acht dubbele koepels, begon Oostenrijk-Hongarije in 1910 aan de bouw van hun eerste en, naar bleek, enige dreadnoughtklasse. De schepen uit de Tegetthoff klasse waren de Viribus Unitis, SMS Tegetthoff, SMS Prinz Eugen en SMS Szent Istvan, de eerste drie werden gebouwd door Stabilimento Tecnico Triestino in Triëst en het laatste door Danubius in Fiume. De schepen werden voltooid tussen december 1912 en december 1915. Ze waren ontworpen vanuit het verlangen van Oostenrijk-Hongarije om tegenwicht te bieden aan de zeemacht van Italië en ook om de capaciteiten van STT te behouden. De admiraal, hertog Montecuccoli, hoofd van de Oostenrijkse marine, bestelde zelfs de eerste twee bij STT zonder goedkeuring van het parlement, maar in 1911 keurde de wetgevende macht zijn besluit goed en bestelde nog twee schepen. Om de Hongaarse goedkeuring te verkrijgen, werd de vierde eenheid (en andere oorlogschepen) besteld bij de scheepswerf Danubius in Fiume, maar die was slecht voorbereid op zo'n enorme bestelling en de bouw van de Szent Istvan nam drie jaar in beslag, terwijl de Viribus Unitis in 26 maanden werd voltooid. 

De schepen grepen terug op de pre-dreadnoughts uit de Radetsky klasse, zij het met zwaarder geschut en sterk verbeterd ontwerp. De vuurkracht werd vergroot en waterverplaatsing laag gehouden door de 12 305-mm hoofdkanons onder te brengen in vier Skoda-koepels op de hartlijn, met bovenkoepels voor en achter. Zo konden zes zware kanons voor- en achterwaarts vuren, en alle 12 van opzij. Snelheid en vaartduur waren adequaat voor de Middellandse Zee, maar de ervaring tijdens de oorlog leerde dat de bescherming onder water slecht was: een 50 mm dikke antitorpedowand beschermde alleen de machinekamers, en de indeling was gebrekkig. Tijdens de Eerste Wereldoorlog werd het aantal 66-mm snelvuurkanons op de hoofdkoepels teruggebracht van 18 naar 12, en twee 76-mm luchtdoelkanons werden toegevoegd.

Op 10 juni 1918 werd de Szent Istvan tot zinken gebracht in de Zuid-Adriatische Zee door twee torpedo's van de Italiaanse MAS 15. Een paar uur na te zijn veroverd door Joegoslavië na de van van Oostenrijk-Hongarije, werd de Viribus Unitis op 1 november 1918 tot zinken gebracht in de haven van Pola door de 170 kg wegende afneembare wapenkop van een Italiaanse torpedo. De Prinz Eugen, overgedragen aan Frankrijk, werd in 1922 als doelschip gekelderd, en de Tegetthoff, overgedragen aan Italië, werd in 1924-1925 gesloopt

LinksEdit

De ondergang van de Viribus Unitis Op Forum Eerste Wereldoorlog

The sinking of the Viribus Unitis

Viribus Unitis

Ad blocker interference detected!


Wikia is a free-to-use site that makes money from advertising. We have a modified experience for viewers using ad blockers

Wikia is not accessible if you’ve made further modifications. Remove the custom ad blocker rule(s) and the page will load as expected.

Around Wikia's network

Random Wiki