Wikia


Samen met SAM-luchtdoelraketten op regimentsniveau vormde deluchtdoelartillerie de plaatselijke verdediging
Zsu57-2 02

De ZSU-57-2 was gebaseerd op een gemodificeerd T-54 tankchassis met vier in plaats van vijf loopwielen.

voor de troepen van het Warschau Pact op het slagveld. DeSAM-brigades waren verantwoordelijk voor beveiliging van grotere gebieden. Deze taak werden gecoördineerd met die van het tactische luchtleger.


Wellicht als gevolg van het luchtoverwicht dat de Westerse geallieerden vanaf ongeveer 1943 tot het eind van de Tweede Wereldoorlog hadden gehad, verwaarloosden zij hun luchtbescherming in ernstige mate gedurende het grootste deel van de Koude Oorlog. De NAVO-luchtafweereenheden vertrouwden tot ver in de jaren vijftig van de vorige eeuw op artillerie-technologie die nog uit de Tweede Wereldoorlog stamde. De Sovjetunie daarentegen gaf steeds hoge prioriteit aan haar luchtverdediging en volgde een coherent ontwikkelingsplan.

De eerste modellen gemotoriseerd luchtafweergeschut die kort na de Tweede Wereldoorlog in gebruik werden genomen in de USSR, waren de BTR-40A en de BTR-152A. Deze waren beide voorzien van een geschutskoepel met twee parallelle 14,5-mm mitrailleurs.

De BTR-40A werd in 1950 in gebruik genomen. Dit type was gebaseerd op de BTR-40, een vierwiel-aangedreven gepantserd personenvoertuig (armoured personnel carrier, APC). De BTR-152A werd twee jaar later in gebruik genomen en was gebaseerd op de zeswielaangedreven BTR-152, eveneens een APC. De oorspronkelijke rol van deze systemen was vuursteun geven aan infanterieeenheden, met luchtverdediging als secundaire taak. Tegen luchtdoelen was hun effectieve reikwijdte circa 1500 m (4950 voet), maar de effectiviteit tegen straaljagers, die in het begin van de jaren vijftig van de vorige eeuw in toenemende mate werden ingezet was miniem.

Eerste ontwikkelingenEdit

Het eerste voor dit doel ontwikkelde gemotoriseerde luchtafweergeschut dat bij het Sovjet-leger in gebruik genomen werd in 1955 was de ZSU-57-2. De cijfers gaven het kaliber van het geschut aan (57-mm) en het aantal vuurmonden (2).

Het chassis van de ZSU-57-2 was gebaseerd op de T-54 tank en die was in die periode in grote aantallen in dienst. De ZSU-57-2 had echter veel dunnere bepantsering dan de T-54 omdat hij niet bedoeld was voor operaties in de frontlijn. Terwijl elke rupsband van de T-54 om vijf wielen lag, stonden de rupsbanden van de ZSU-57-2 op vier,enigszins uiteen staande wielen.

Midden op de romp stond de grote, open geschutskoepel met twee 57-mm S-68 kanonnen. Deze vuurden dezelfde munitie af als de getrokken S-60 luchtafweerkanonnen die in 1950 in dienst waren gekomen. Beide 57-mm kanonnen konden in de repeteerstand elk meer dan 100 schoten per minuut afvuren. Normaal gesproken werden echter kleinere salvo's afgevuurd, daar het voertuig slechts 300 granaten meevoerde.

De 57-mm vuurmonden hadden een maximaal verticaal bereik van 8000 m. Hun effectieve bereik was minder dan de helft hiervan en alleen optische vizieren werden gebruikt om de wapens op het doel te richten. Er werden aanzienlijke aantallen gebouwd van de ZSU-57-2, zowel voor het eigen leger als voor de export. China bouwde een vergelijkbaar wapensysteem onder de naam 'Type 80', en dat was gebaseerd op het chassis van de Type 69-II tank.

De ZSU-57-2 had een aantal flinke tactische nadelen, zoals de geringe vuurkracht, het ontbreken van een eigen vuurleidingssysteem en het ontbreken van bescherming tegen NBC-aanvallen.

Tegen het eind van de jaren vijftig begon de ontwikkeling van twee nieuwe typen gemotoriseerd luchtafweergeschut (SPAAG), de ZSU-23-4 en de ZSU-37-2. De eerste was bewapend met vier 23-mm kanonnen en de tweede met twee 37-mm kanonnen. Na uitvoerige tests werd de ZSU-23-4 uitgekozen en de productie startte in 1965.

Productie van de ShilkaEdit

De ZSU-23-4 wordt algemeen aangeduid met de naam Shilka (priem). Naar schatting zijn tussen de 7000 en 8000 exemplaren gebouwd. Dit model is nog steeds in ongeveer 30 landen in gebruik.

De romp van dit gemotoriseerde luchtafweersysteem is een nieuw ontworpen 'tank'-onderstel met rupsbanden. Daarop is de aangedreven geschutskoepel geplaatst met vier 23-mm watergekoelde kanonnen, die in de repeteerstand 800 tot 1000 schoten per minuut per vuurmond kunnen afgeven. Normaal worden salvo's tot 30 schoten per vuurmond gegeven. De maximale effectieve dracht voor luchtverdediging is ongeveer 2500 m.

Op de achtergrond van de geschutskoepel is de grote radarantenne bevestigd. De radar heeft verschillende functies, waaronder derectie en volgen van het doel. De antenne kan aan de achterzijde neergehaald worden om de totale hoogte van het systeem te verminderen.

De ZSU-23-4 is intensief ingezet in gevechten in het Midden-Oosten en heeft zijn effectiviteit in combinatie met SAM-raketsystemen bewezen. De aanwezigheid van een SAM-systeem dwingt vliegtuigen om betrekkelijk laag te vliegen en zo komen ze binnen het effectieve bereik van de ZSU-23-4.

In de afgelopen jaren heeft een aantal firma's modificaties voor de ZSU-23-4 ontwikkeld om diens operationele levensduur te verlengen. Een van de maatregelen is het vervangen van de oude elektronica door nieuwe, meer efficiënte digitale subsystemen. Een andere verbetering is het monteren van lanceerposities voor doelzoekende SAM-raketten. Deze worden gebruikt tegen doelen op grote afstand, terwijl de kanonnen worden ingezet tegen doelen op korte afstand.

Hoewel de ZSU-23-4 een zeer effectief systeem was, kende het ook enkele onvolkomenheden, waaronder het geringe bereik van de 23-mm kanonnen.

In de jaren zeventig van de vorige eeuw werd daarom de ontwikkeling van een nieuw gecombineerd gemotoriseerd luchtafweergeschut met luchtdoelraketsysteem ter hand genomen. Het nieuwe afweersysteem kwam in het midden van de jaren tachtig in dienst onder de aanduiding 2S6 Tunguska, en de jongste versie, de 2S6M. Door grote financiële problemen wordt de 2S6M niet in grote aantallen door het Russische leger ingezet. India is op dit moment de enige export-klant.

De 2S6M staat op een nieuw ontwikkeld rupsonderstel dat ook wordt gebruikt voor de Buk SAM (Sa-11 'Gadfly'). Dit onderstel is bij de 2S6M voorzien van een nieuwe motorisch aangedreven koepel met twee dubbele 30-mm kanonnen en twee lanceerplatforms voor elk vier 9M311 SAM-raketten.

De 30-mm kanonnen zijn watergekoeld en hebben een effectief bereik van 3000 tot 4000 m. De 9M311 (SA-19 'Grison') raketten hebben een effectief bereik van ongeveer 8000 m tot een hoogte van ongeveer 3500 m en zijn uitgerust met een hoogexplosieve fragmentatielading.

Inzetbaarheid TunguskaEdit

Vday parade rehearsal moscow03

De 2S6M Tunguska is een zeer effectief mobiel luchtverdedigingssysteem, voorzien van zowel geschut als raketten.

De 2S6M is uitgerust met een geavanceerd computergestuurd vuurleidingssysteem met een observatieradar op de achterzijde van de geschutskoepel en een volgradar voor op de koepel. Dit systeem lijkt sterk op het systeem waarmee het Duitse Gepard AA-kanon is uitgerust.

In gevechtssituaties moeten de raketten van de 2S6M vliegtuigen en helikopters op grote afstand treffen, en de kanonnen doelen op korte afstand onschadelijk maken.

Het meest recente mobiele Russische afweersysteem is de 96K6 Pantzyr-S1. Dit is een containersysteem dat normaal gesproken op een achtwiel-aangedreven vrachtwagen wordt vervoerd. De Verenigde Arabische Emiraten hebben echter een versie besteld die op een onderstel met rupsbanden staat. De 96K6 Pantzyr-S1 heeft twee 30-mm kanonnen en totaal 12 (van de 9M311 afgeleide) SAM 9M335 raketten, aangestuurd door een geavanceerd computervuurleidingsysteem dat ook 's nachts functioneert.

Ad blocker interference detected!


Wikia is a free-to-use site that makes money from advertising. We have a modified experience for viewers using ad blockers

Wikia is not accessible if you’ve made further modifications. Remove the custom ad blocker rule(s) and the page will load as expected.

Around Wikia's network

Random Wiki