Wikia


Veldgeschut Type 92
Type92
Type veldhouwitser
Land van herkomst Japan
Bouwfirma
Ontwerp
Productie (ontwerp / productie / in dienst) 1932 / 1932-1945 / 1932-1945
Gebruiker(s) Japans Leger
Specificatie

Afmetingen (lengte / lengte loop) 2 m. / 0,62 m.
Gewicht 212 kg.
Kaliber 70 mm.
Mondingssnelheid 198 m/sec.
Vuursnelheid 10 schoten per minuut
Aanvoer achterlader
Munitie
Elevatie -10° tot +50°
Traverse 90°
bereik =/- 2745 m.
Gebouwd
Gebruik (Landen) Japan, Buitgemaakt: Amerika, China

Het kleine 70-mm Veldgeschut Type 92 was een van de meest succesvolle wapens terondersteuning van infanterie in de Tweede Wereldoorlog, hoewel het er eigenlijk niet uitzag. Het wapen werd ter beschikking gesteld aan ieder Japans infanteriebattaljon en kon op verschillende manieren worden ingezet, als batterijen of, wat vaker werd gedaan, als individueel stuk.

Hoewel het uiterlijk misschien anders deed vermoeden, ging het om een uiterst modern ontwerp. De ongebruikelijke verschijningsvorm was vooral te wijten aan de korte loop en de grote, vrijwel dichte schijfwielen. Doorgaans werd het wapen getrokken door paarden of muilezels. Maar op typisch Japanse wijze waren in het onderstel garen en beugels aangebracht waar lange palen in gestoken konden worden. Daarmee kon het wapen over korte afstand met mankracht verplaatst worden. Het schild kon desgewenst tijdelijk verwijderd worden om het gewicht omlaag te brengen. De wielen waren bevestigd op verstelbare assen. Door deze 180° te draaien kon het silhouet van het kanon omlaag gebracht worden alsde situatie daarom vroeg. Hoewel het om een klein wapen ging, vergde de bediening van Type 92 maar liefst 10 man. De meesten waren belast met het in stelling brengen van het wapen of met het aanvoeren van munitie. Om het wapen af te vuren, waren vijf man nodig. Het Type 92 kon de gebruikelijke brisantgranaten afvuren, voorts rookgranaten en scherfgranaten voor gebruik tegen inganterie op korte afstand in open terrein. Ook was een pantserdoorborend type granaat beschikbaar, maar deze was niet erg effectief. Het maximale bereik van het wapen was nogal beperkt, slechts 2745 m. Het effectieve bereik was maar ongeveer de helft daarvan. In de praktijk maakte dat weinig uit, want het Type 92 had een heel simpel vizier en werd maar zelden ingezet tegen doelen die niet duidelijk zichtbaar waren. Het Type 92 werd doorgaans in de voorste linies gebruikt en was zowel aanvallend als verdedigend zeer effectief met directe schoten als kanon en met krombaanvuur als houwitser. Verschillende geallieerde rapporten maken melding van het gebruik van het Type 92 als mortier. Eén manier van inzetten van dit wapen werd door de Japanners tot in de finesse ontwikkeld, het bestoken van de vijand bij strijd in de jungle. Een klein team sleepte het Type 92 tot vóór de eigen linies, vuurde enkele granaten af op een doel waarvan de posities bekend was en verplaatste het wapen dan snel naar een andere vuurpositie. Eén enkel kanon kon grote geallieerde eenheden aardig zoet houden met deze eenvoudige tactiek.

Het Type 92 gebruikte munitie met losse stuwladingen. Bovendien kon het wapenworden afgevuurd in het hoge register (d.w.z. met een elevatiehoek va, meer dan 450), waarmee over een kromme baan projectielen konden worden geschoten op doelen die slechts op 100 m. afstand lagen. De brisantgranaten hadden een grote vernietigingskracht, en de splintergranaten was vaak erg effectief bij het uiteenslaan van een infanterieaanval met gesloten gelederen, een tactiek die het Chinese leger soms toepaste. Er werd zelfs een versie van het Type 92 ontwikkeld voor gebruik in enkele experimentele tanks, maar hiervan werden er maar enkele geproduceerd (onder de aanduiding Type 94 TK).

De uitwerking van vuur van het Type 92 op de vijand was vaak vele malen groter dan de grond van de afmetingen van het wapen, zijn bereik en het gewicht van de granaat verwacht mocht worden. Veel exemplaren van dit wapen worden thans gekoesterd als museumstuk.