Wikia


Vultee Valiant
SNV1

Een SNV-1

Type Basis-gevechtstrainer
Land van herkomst Verenigde Staten
Bouwfirma Vultee Aircraft Corporation
Ontwerp
Productie (eerste vlucht / In gebruik / in dienst) 1939 / 1940 / 1940-1945
Gebruiker(s)
Specificatie: BT-13A

Afmetingen (lengte / spanwijdte / hoogte / vleugeloppervlak) 8,79 m. / 12,80 m. / 3,51 m. / 22,20 m²
Gewicht (leeg / max. startgewicht) 1531 kg. / 2039 kg.
Motor(en) Pratt & Whitney R-985-AN-1 9-cilinder luchtgekoelde stermotor van 340 kW (450 pk.).
Prestaties (snelheid / plafond / bereik) 290 km/u / 6600 m. / 1167 km.
Bewapening Geen
Bemanning 2
Gebouwd
Gebruik (Landen) Argentinië, Bolivië, Brazilië, Chili, China, Colombië, Cuba, Dominicaanse Republiek, Ecuador, Egypte, El Salvador, Frankrijk, Guatemala, Haïti, Honduras, Indonesië, Israël, Mexico, Nicaragua, Panama, Paraguay, Peru, Filippijnen, Sovjet-Unie, Verenigde Staten, Venezuela.

In 1938 testte het US Army Air Corps de Vultee V-54 basis-gevechtstrainer. Hoewel het type operationeel werd geacht voor deze taak, werd het toch als een onnodig gecompliceerd en te krachtig gemotoriseerd vliegtuig gezien. Vultee ontwikkelde naar dit eisenpakket vervolgens de V-74, een vrijdragende laagdekker met een vast staartwielonderstel en tweezits tandemaccommodatie onder een doorlopende cockpitkap, standaard was het model uitgerust met dubbele besturing en blindvlieginstrumenten. Na bevredigend verlopen proefnemingen waren er in september 1939 driehonderd exemplaren besteld, in die periode de grootste bestelling voor een basistrainer die het Amerikaanse leger tot dan toe had geplaatst. Voortgezette produktie deed dit aantal toenemen tot 11.537 exemplaren, waarmee de V-74 één van de meestgebouwde trainers werd waarover de VS tijdens de oorlog beschikte. De eerste versie, die de USAAC-aanduiding/naam BT-13 Valiant had, werd gevolgd door de BT-13A, die slechts op detailpunten afweek en een R-985 Wasp Junior had. Daarna kwamen de BT-13B met een herziene elektrisch systeem en, vanwege een tekort aan R-985 Wasp Junior, de BT-15 met een 336 kW (450 pk) Wright R-975-11 Whirlwind motor. Van dit totaal werden 1350 BT-13A's en 650 BT-13B's overgedragen aan de US-Navy, die ze respectievelijk aanduidde als SNV-1 en SNV-2B. Als de XBT-16B werd ter eveluatie een BT-13A omgebouwd met een romp van plsticmateriaal. Zodra de Tweede Wereldoorlog was afgelopen, werden alle versies bij de USAAF en US-Navy buiten dienst gesteld.

Varianten

  • BC-3: Vultee Model V.51 met intrekbaar landingsgestel en een 600pk P&W R-1340-45 motor, een gebouwd, niet verder ontwikkeld.
  • BT-13:Vultee Model V.54 met een vernieuwd onderstel en een 450pk P&W R-985-25 motor, 300 gebouwd.
  • BT-13A: Een BT-13 uitgerust met een 450pk R-985-AN-1 motor, 6407 gebouwd.
  • BT-13B: Een BT-13A uitgerust met een 24-volt electrisch systeem, 1125 gebouwd.
  • BT-15: Een BT-13A uitgerust met een 450pk Wright R-975-11 motor, 1693 gebouwd.
  • XBT-16: een BT-13A herbouwd in 1942 door Vidal, met een romp uit plastic, naam verandert naar XBT-16.
  • SNV-1: BT-13A's voor de United States Navy, 1350 kwamen van het United States Army Air Corps.
  • SNV-2: BT-13B's voor de United States Navy, 650 kwamen van het United States Army Air Corps.
  • T-13A: BT-13A's werden hernoemd in 1948, door de dubbele toewijzing van T-13 met de Boeing-Stearman PT-13 in de praktijk stonden ze nog steeds bekend als de BT-13 om verwarring te voorkomen.